nigredo: περιορισμένη ομοιότητα

20110326

περιορισμένη ομοιότητα

image by gary simmons: front to back

Αφού η ερμηνεία δεν είναι τίποτα άλλο από την ερμηνεία μιας ερμηνείας στο διηνεκές με ελάχιστους να πορεύονται εκτός της πλην των τρελών κι με ακόμη λιγότερους να φτάνουν στην (φυσική και μη) πραγματικότητα, κάθε φορά που ξεστομίζεις το αλάθητό σου με αγένεια ή πράττεις τη δυσαρέσκεια των άλλων, να θυμάσαι να δίνεις χώρο στην ευγένεια, όχι σαν μικροαστικό ψέμα αλλά σαν συμπάθεια στην «φυσική» απώλεια και ατέλεια.

Γιατί σ’ αυτό το πλαίσιο κάποιοι δε θέλουν να υποχωρούν αλλά ούτε να καταδυναστεύουν μέσα στις σχέσεις. Και δεν είναι ότι δεν παίρνουν θέση αλλά αντιπαθούν την ευκολία της πρακτικής και ερμηνευτικής αδικίας και βίας. Αν είναι να ερμηνεύουμε μια ερμηνεία ας το κάνουμε με επίγνωση του φόβου μας, γνωρίζοντας ότι δεν ακυρώνονται με ευκολία οι ανάγκες του εργαλείου που ερμηνεύει.

Είναι εύκολο να έχεις σχέση, γιατί όλες εξ-υπηρετούν και είναι δύσκολο να ξέρεις γιατί δεν έχεις. Είναι ακόμη πιο εύκολο να χρησιμοποιείς τις ερμηνείες των άλλων χωρίς να μπαίνεις στον κόπο της δικής σου αναγωγής και ιδέας.

6 comments:

xtina said...: σωστήηη
χχχχχχ; March 27, 2011
saiduced-saidosed said...: πολλή αγένεια, πολλά χαζοψέματα που παρασύρουν όλους μας. το ξεκινάει κάποιος και γίνεται η νόρμα, αφού κανείς δεν ενοχλείται ή τουλάχιστον δεν το δείχνει.

μεγάλη υπόθεση αυτό που σου βγάζει ο άλλος, γιατί η συμπεριφορά του/της επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο θα ανταποκριθείς, θες δε θες. κάτι σαν κι αυτό που λέγανε οι πρόγονοί μας: με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, μάλλον αυτό εννοούσαν.

και μετά πώς να μην είσαι προσεκτικός/ή με τις σχέσεις που σου προκύπτουν;
φιλάκια; March 27, 2011
xtina said...: ωχ ωχ θύελα εν όψη!
ο καθένας έχει τη στάση του (και ζει με τις συνέπειες) ενδεχωμένως μέχρι να καταλάβει τι κάνει ώστε να αλλάξει (αυτοβούλως)
περιορισμένη ομοιότητα αλλά και περιορισμένη ορατότητα :)
καλημερούδια φιλενάδα μου; March 28, 2011
saiduced-saidosed said...: δεν ξέρω για θύελλα sis μάλλον για wasteland το πάει..

όπως το λες, όλοι ζούμε τις συνέπειες των στάσεων, δικών μας και των άλλων. αυτός ο πολυμορφισμός τελικά σκοτώνει όταν διακατέχεται από εσκεμμένη άγνοια και επιβολή.

ευτυχώς που έχουμε τον ήλιο σε αυτή τη χώρα για να δικαιολογεί την καλη-μέρα ;); March 28, 2011
xtina said...: θα σε πάρω να τα πούμε
καλημερούδια
(είδα κάτι παπαρούνες κατακόκκινες σήμερα στο πάρκο, να σου στέλνω μια!)
χχχ; March 29, 2011
saiduced-saidosed said...: σ' ευχαριστώ xtina μου, θέλει κότσια να επιβιώνεις δαρβινικά ως παπαρούνα σε πάρκο, να είσαι όμορφη, ευάλωτη αλλά διαχρονική μπροστά σε ό,τι καταστρέφει.
red poppies to you too! xxx; March 29, 2011

Post a Comment

As a Science of Apparatuses. Semiotext(e) intervention, series 07, σ. 200

The event, this act that keeps its power within itself, can come only from outside, as that which demolishes the very thing that should keep it at bay. When noise music burst on the scene, THEY said: "That's not music." When '68 irrupted, THEY said: "That's not political." When '77 had Italy by the throat, THEY said: "That's not Communism." Faced with the old Artaud, THEY said: "That's not literature." Then, when the event lasts, THEY say: "Well, it was possible, it's one possibility for music, for politics, for Communism, for literature." And finally, after the initial moment of shock brought about by the inexorable work of power, the apparatus reforms itself: THEY include, defuse, and remap the event; they ascribe it to a possibility, to a local possibility.

Who Wakes by May Sarton

Who wakes now who lay blind with sleep? Who starts bright-eyed with anger from his bed? I do. I, the plain citizen. I cannot sleep. I hold the torturing fire in my head. I, an American, call the dead Negro's name, And in the hot dark of the city night I walk the streets alone and sweat with shame.
Too late to rise, to raise the dead too late. This is the harvest. The seeds sown long ago - The careless word, sly thought, excusing glance. I reap now everything I let pass, let go. This is the harvest of my own indifference. I, the plain citizen, have grown disorder In my own world. It is not what I meant. But dreams and images are potent and can murder. I stand accused of them. I am not innocent.
Can I now plant imagination, honesty,
And love, where violence and terror were unbound -
The images of hope, the dream's responsibility?
Those who died here were murdered in my mind.

Praise by Harry Smart

(from Fool's Pardon )

Praise be to God who pities wankers and has mercy on miserable bastards. Praise be to God who pours his blessing on reactionary warheads and racists.
For he knows what he is doing; the healthy have no need of a doctor, the sinless have no need of forgiveness. But, you say, They do not deserve it. That is the point;
That is the point. When you try to wade across the estuary at low tide, but misjudge the distance, the currents, the soft ground and are caught by the flood in deep schtuck.
then perhaps you will realise that God is to be praised for delivering dickheads from troubles they have made for themselves. Praise be to God, who forgives sinners.
Let him who is without sin throw the first headline. Let him who is without sin build the gallows, prepare the noose, say farewell to the convict with a kiss.