nigredo: όνειρο Ιουλίου

20110719

όνειρο Ιουλίου

Είμαι σε νησί και κατεβαίνω από ψηλά μία σκάλα από καρέκλες που πάνω τους κάθονται άνθρωποι. Λίγο πριν το τέλος ένας ξαφνιάζεται που με βλέπει, σηκώνεται και καταστρέφει την ανθρώπινη σκάλα. Έχω, όμως, προλάβει να κατέβω. Ωστόσο, οι δικοί μου άνθρωποι εξακολουθούν να είναι ψηλά χωρίς πρόσβαση προς τα κάτω.

Λέω στην Αγγελική σχετικά με την Εύα και τις τέλειες μπούκλες της, ότι όταν εκ των πραγμάτων αναγκάζεσαι να κατέβεις μία ανθρώπινη σκάλα αντιλαμβάνεσαι ότι η πορεία της έχει από την «αρχή μέχρι το τέλος» μια γραμμική συνέχεια με πολλές δυνατότητες ελεύθερης συρ(εκ)ροής. Η Εύα είχε τη δυνατότητα να γίνει οτιδήποτε άλλο αλλά τελικά έγινε αυτό που είναι. Μπορεί να υπάρχει μια «αιτιοκρατία της επιλογής», ανεξάρτητη από τις συνθήκες. Γι' αυτό κι υπάρχουν οι τεράστιες διαφορές στα αδέρφια που συνήθως βιώνουν τις ίδιες συνθήκες (με εξαιρεση όσους έχουν γονείς που εφαρμόζουν μια άνιση πολιτική).

2 comments:

στελιος . said...: Δεν μπορεί να υπάρχει αιτιοκρατία και πολλαπλές επιλογές ανεξάρτητα από τις συνθήκες , παρά μόνο σχετικά.
Πχ. μπορεί να γεννηθεί παιδί μαύρο από γονείς ξανθούς και γαλανομάτηδες?; July 30, 2011
saiduced-saidosed said...: μάλλον δεν ήμουν αρκετά σαφής. μιλάω για μία αιτιοκρατία επιλογών στο DNA ως μνήμη, η οποία όμως διαμορφώθηκε όχι απλά τελεολογικά αλλά και σύμφωνα με χωροχρονικές, δηλαδή, ιστορικές στιγμές ενδεχομενικότητας. η συγκεκριμένη μνήμη που είναι συγκερασμός τελεολογίας-ενδεχομενικότητας, αυτό που ονομάζω συρ(εκ)ροές, δεν απορρέει από παροντικές συνθήκες αλλά μελλοντικά επηρεάζεται από αυτές.

για αυτό σε παρόμοιες συνθήκες η ανθρώπινη επεξεργασία αυτών των συνθηκών είναι πάντοτε διαφορετική, πολλές φορές απρόβλεπτη, εξαιτίας αυτής της μνήμης. Υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο ρήξης ανάμεσα στο παρελθόν και αυτό που συμβαίνει, αυτή η ρήξη δεν έχει να κάνει μόνο με σχέσεις αιτίας και αποτελέσματος, η μνήμη δεν στηρίζεται μόνο σε αιτιοκρατικά σχήματα και συνεπώς, σε πολλές περιπτώσεις ούτε η μνήμη της ύλης, δηλ., του DNA. υπόθεση κάνω με βάση το όνειρό μου.; July 31, 2011

Post a Comment

As a Science of Apparatuses. Semiotext(e) intervention, series 07, σ. 200

The event, this act that keeps its power within itself, can come only from outside, as that which demolishes the very thing that should keep it at bay. When noise music burst on the scene, THEY said: "That's not music." When '68 irrupted, THEY said: "That's not political." When '77 had Italy by the throat, THEY said: "That's not Communism." Faced with the old Artaud, THEY said: "That's not literature." Then, when the event lasts, THEY say: "Well, it was possible, it's one possibility for music, for politics, for Communism, for literature." And finally, after the initial moment of shock brought about by the inexorable work of power, the apparatus reforms itself: THEY include, defuse, and remap the event; they ascribe it to a possibility, to a local possibility.

Who Wakes by May Sarton

Who wakes now who lay blind with sleep? Who starts bright-eyed with anger from his bed? I do. I, the plain citizen. I cannot sleep. I hold the torturing fire in my head. I, an American, call the dead Negro's name, And in the hot dark of the city night I walk the streets alone and sweat with shame.
Too late to rise, to raise the dead too late. This is the harvest. The seeds sown long ago - The careless word, sly thought, excusing glance. I reap now everything I let pass, let go. This is the harvest of my own indifference. I, the plain citizen, have grown disorder In my own world. It is not what I meant. But dreams and images are potent and can murder. I stand accused of them. I am not innocent.
Can I now plant imagination, honesty,
And love, where violence and terror were unbound -
The images of hope, the dream's responsibility?
Those who died here were murdered in my mind.

Praise by Harry Smart

(from Fool's Pardon )

Praise be to God who pities wankers and has mercy on miserable bastards. Praise be to God who pours his blessing on reactionary warheads and racists.
For he knows what he is doing; the healthy have no need of a doctor, the sinless have no need of forgiveness. But, you say, They do not deserve it. That is the point;
That is the point. When you try to wade across the estuary at low tide, but misjudge the distance, the currents, the soft ground and are caught by the flood in deep schtuck.
then perhaps you will realise that God is to be praised for delivering dickheads from troubles they have made for themselves. Praise be to God, who forgives sinners.
Let him who is without sin throw the first headline. Let him who is without sin build the gallows, prepare the noose, say farewell to the convict with a kiss.