Πάνω στην κρίση πολλοί έχουν την ανάγκη να παίξουν παιχνίδια για τα οποία δεν ενδιαφέρεται κανείς. Δοκιμάζουν τις αντοχές και την αντίδραση από πείσμα. Γειώνουν, προσγειώνουν και αδιαφορούν λες και η ύπαρξή τους είναι το ΑΩ της ύπαρξης του άλλου. Δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για κανέναν σε έναν κόσμο ακραία μεταβλητό και ασταθή. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς για κάτι που αλλάζει συνεχώς. Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι η ώρα του σεισμού, της φωτιάς, της καταστροφής εν γένει, όταν όλοι τρέχουν να σωθούν χωρίς να γυρίζουν πίσω. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες. Οι λίγοι που τολμούν να έχουν συνοχή, συνέπεια και ευθύνη στην κρίση, στις σχέσεις, γυρίζουν, βλέπουν τη λεπτομέρεια, ακούν τη συνέχεια, αντιλαμβάνονται το τραύμα.
Οι άλλοι μοιάζουν με κάποιον που γράφει συνεχώς για κάτι που δεν υπάρχει, που προσδοκά κάτι που δε γίνεται, που μιλά χωρίς να εννοεί και που παίζει παιχνίδι μόνος του. Οι άνθρωποι των κενών σημαινόντων είναι τα μοναχοπαίδια που μεγάλωσαν αποκλειστικά με τον εαυτό τους. Και είναι τόσο μοναχικά που λειτουργούν με ασύνδετη μνήμη. Γυρίζοντας πίσω βλέπουν μόνο αυτό που έχουνε μπροστά.
Η βαρύτητα του λόγου / «ύπαρξης» προϋποθέτει συνέπεια (μεγαλύτερη αναγνώριση του πραγματικού) την οποία δεν έχεις και επομένως αυτοακυρώνεσαι. Μπορείς να σταματήσεις να μιλάς όπως μιλάς γιατί κανένας «χαμένος» δεν ακούει…

0 comments:
Post a Comment