nigredo

All in one control

2012-01-08T20:30:00.005+02:00

Σκεφτόμουν ότι το facebook καταφέρνει να ελέγξει ένα μεγάλο σύνολο με μία κίνηση, σε έναν λογαριασμό, σε κάθε λογαριασμό. Κάντε τον πολλαπλασιασμό. Με το που ανοίγεις το λογαριασμό σου γίνεσαι μάρτυρας της καταγραφής πληροφοριών των επιθυμιών στον τοίχο. Με άλλα λόγια μπαίνω σε μένα για να δω εσένα. Σε λίγο θα είναι μετρημένα τα πρότυπα και η ζωή μας απλώς ένα PR, για να μην πω spam όταν οι αναρτήσεις θυμίζουν διαφήμιση. Καμία σχέση με το blogging όπου διατηρείς ημερολόγιο ή συμμετέχεις στη δημοσιογραφία των πολιτών και που πλέον φιλοξενεί τους χαμένους πιστούς του self-publishing-zero comments όπως θα έλεγε ο Geert.

Γι’ αυτό το fb έχει τόση πέραση… ALL IN ONE CONTROL. Σίγουρα δεν είναι one for all and all for one. Το facebook δεν έχει tweets για την καθαρή καταγραφή μιας επανάστασης όπως συχνά συμβαίνει στο twitter. Οι περισσότερες αναρτήσεις είναι συναισθηματικού χαρακτήρα. Ο έλεγχος είναι και πάλι του συναισθήματος.

Η ηθική της παραίτησης

2011-12-04T20:14:00.006+02:00

Η ηθική είναι πρακτική της ελευθερίας και όχι του καταναγκασμού. Οι δύο ζώνες της ηθικής είναι η ελευθερία και η παραίτηση. Οι δύο ζώνες της ελευθερίας βρίσκονται στον εαυτό και στον άλλον. Η μία ζώνη της παραίτησης εξασφαλίζει τη μερική επιβίωση μέσω αποσιώπησης και απάθειας ενώ μακροπρόθεσμα διασφαλίζει την πειθώ, το ψεύδος, την κολακεία, την ιδιοτέλεια και τις σχέσεις τους στην παγκόσμια κοινότητα.

Σε έναν κόσμο όπου οι μηχανισμοί της ασφάλειας δεν απαγορεύουν αλλά αντιθέτως στο όνομα της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων προκαλούν τις νέες μορφές αντίδρασης, αντίστασης και απελευθέρωσης για όφελός τους, φοβάμαι ότι η υπαγωγή όλης της φύσης στην τεχνολογία της παγκόσμιας οικονομίας θα κρατήσει έως την τελική πτώση. Τα μεγέθη είναι ανάλογα, δηλαδή η επέκταση της κυριαρχίας με γνωστικό όπλο τα συνεχώς ανανεωμένα σχήματα αντίστασης και η ολοένα αυξανόμενη μετασχηματιστική δύναμη των κρίσεων θα επαναλαμβάνονται έως την ολική καταστροφή. Αυτό που δεν κατάφεραν οι πειθαρχικοί μηχανισμοί λόγω απαγορεύσεων το κατάφεραν οι μηχανισμοί ασφάλειας λόγω αποδοχής.

Παρόλα αυτά μόνο η αντίσταση λειτουργεί, γιατί όσο και να ενισχύει την κυρίαρχη δύναμη κάθε φορά που ατροφεί, ένας τρίτος δρόμος δεν μπορεί να υπάρξει με τόσους παραιτημένους, αδιάφορους ή απαθείς.

Φοβάμαι ακόμη ότι ό,τι δεν κατάφεραν οι Α και Β παγκόσμιοι πόλεμοι λόγω ατελούς τεχνολογίας θα το καταφέρει η google και οι διάδοχοι. Δεν υπάρχουν αντιστάσεις γνωστές, επομένως, εξαιτίας της δεν θα υπάρχουν αντιστάσεις.

αυτοκαθορισμός και αυτοακύρωση

2011-11-25T20:38:00.010+02:00

Πάνω στην κρίση πολλοί έχουν την ανάγκη να παίξουν παιχνίδια για τα οποία δεν ενδιαφέρεται κανείς. Δοκιμάζουν τις αντοχές και την αντίδραση από πείσμα. Γειώνουν, προσγειώνουν και αδιαφορούν λες και η ύπαρξή τους είναι το ΑΩ της ύπαρξης του άλλου. Δεν έχουν καταλάβει ακόμη ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για κανέναν σε έναν κόσμο ακραία μεταβλητό και ασταθή. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς για κάτι που αλλάζει συνεχώς. Ένα ανάλογο παράδειγμα είναι η ώρα του σεισμού, της φωτιάς, της καταστροφής εν γένει, όταν όλοι τρέχουν να σωθούν χωρίς να γυρίζουν πίσω. Οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες. Οι λίγοι που τολμούν να έχουν συνοχή, συνέπεια και ευθύνη στην κρίση, στις σχέσεις, γυρίζουν, βλέπουν τη λεπτομέρεια, ακούν τη συνέχεια, αντιλαμβάνονται το τραύμα.

Οι άλλοι μοιάζουν με κάποιον που γράφει συνεχώς για κάτι που δεν υπάρχει, που προσδοκά κάτι που δε γίνεται, που μιλά χωρίς να εννοεί και που παίζει παιχνίδι μόνος του. Οι άνθρωποι των κενών σημαινόντων είναι τα μοναχοπαίδια που μεγάλωσαν αποκλειστικά με τον εαυτό τους. Και είναι τόσο μοναχικά που λειτουργούν με ασύνδετη μνήμη. Γυρίζοντας πίσω βλέπουν μόνο αυτό που έχουνε μπροστά.

Η βαρύτητα του λόγου / «ύπαρξης» προϋποθέτει συνέπεια (μεγαλύτερη αναγνώριση του πραγματικού) την οποία δεν έχεις και επομένως αυτοακυρώνεσαι. Μπορείς να σταματήσεις να μιλάς όπως μιλάς γιατί κανένας «χαμένος» δεν ακούει…

The final blackmail of Baron Papandreou

2011-11-01T21:13:00.003+02:00

talking about the referendum..

I t is the final gasp, the swansong of a dispirited and utterly defeated group. It is the attempt by Papandreou to pull himself up from his bootstraps ala Baron Munchausen, a desperate effort of a rump of failed megalomaniacs to re-gain the initiative against a whole people who are clamouring to see them exit the stage. And as all such final desperate acts, it is a transparent blackmail and at the same time an extended suicide note. A blackmail of the backbench PASOK MPs who are asked to give a vote of confidence to the government on Friday under the James Callaghan principle that ‘turkeys do not vote for an early Christmas’. A blackmail of the Greek people who are told that unless they accept the catastrophic measures they will be condemned to exit from the euro and living standards of an underdeveloped country.

by Costas Douzinas
http://greekleftreview.wordpress.com/2011/11/01/the-final-blackmail-of-baron-papandreou/#more-1537

φτου ξελευτερία

2011-10-22T10:44:00.013+03:00

Η ψυχρή εκμετάλλευση των τραπεζών είναι εικονική με την έννοια ότι η ψυχρότητα είναι μια οργανωμένη προσπάθεια καθόλου φορτισμένη και γι’ αυτό κενή, το οποίο την καθιστά ανά πάσα στιγμή ανατρέψιμη. Είναι μια ψυχρή αναπαραγωγική πρακτική που προχωράει με βάση τις αντοχές των άλλων και που είναι οργανωμένη ακριβώς επειδή είναι αναπαραγωγική δομή. Δεν πηγάζει από κάποια δύναμη όπως η αντίσταση.

Αντιθέτως η αντίσταση που είναι συναισθηματικά φορτισμένη δεν είναι αναπαραγωγική, γιατί τα συναισθήματα δεν αναπαράγονται δομικά και πρακτικά και, επομένως, είναι απρόβλεπτη, δηλαδή, δυνατή, αφού το απρόβλεπτο δεν κατατροπώνεται με ευκολία. Το συναίσθημα δεν διαπραγματεύεται στα όρια της οργής, η οποία πάντοτε γνωρίζει το στόχο της.

Δυστυχώς, το πρόβλημα της εκμετάλλευσης σήμερα είναι ότι το δικτυακό της σχήμα κρύβει τον εχθρό και, συνεπώς, ο μόνος τρόπος ανατροπής της είναι η απόσυρση κάθε σχέσης του σχήματος. Η διαφορά ανάμεσα στον 20ο και 21ο αιώνα θα είναι η συνειδητότητα σε ευρύτερη κλίμακα μετά το παγκόσμιο πλήγμα.

Ο καπιταλισμός που δε θέλει αποκλεισμούς προκειμένου να επεκτείνεται θα καταστραφεί από την τάση του για παγκοσμιότητα. Οι δομές γεννάνε αντιστοιχίες ανόμοιες, συχνά σε αντιπαράθεση. Διαφορετικά θα είναι σα να μιλάμε για ζωή χωρίς θάνατο, εφόσον υπάρχει μόνο ο καπιταλισμός. Η καταστροφή του είναι ζήτημα χρόνου και "παγκόσμιας" αντίστασης. Μπορεί να αργήσει.

για τον εμπζ και τη συζήτησή μας

διαταξική δημοκρατία

2011-09-18T18:50:00.007+03:00

στην κρίση φαίνεται καλύτερα ο εαυτός όταν σε κάθε επίπεδο και τάξη υπάρχει:

η ανώτερη κατωτερότητα
η μέση κατωτερότητα
η κατώτερη κατωτερότητα

η ανώτερη μετριότητα
η μέση μετριότητα
η κατώτερη μετριότητα

η ανώτερη ανωτερότητα
η μέση ανωτερότητα
η κατώτερη ανωτερότητα

(δικαιώθηκα και πάλι…. φίλος μου είπε ότι μπροστά στη σούπα ο αριστερός γίνεται δεξιός. από εκείνη την ώρα έχω την εικόνα μπροστά μου, κάποιους συναδέλφους να σκουπίζουν τη σούπα που στάζει, τους extreme καλλιτέχνες να παίζουν παιχνίδια στο επίπεδο των πρωινάδικων με καμουφλαρισμένους κώδικες, τους καθημερινούς να ζουν τη συνέχειά τους εκεί που την άφησαν).

Κάθε λίγα χρόνια ξαναγράφω τα τρίστιχα για να θυμάμαι.

animals my brethren by Edgar Kupfer-Koberwitz

2011-09-09T17:01:00.009+03:00

Dear Friend:

You asked me why I do not eat meat and you are wondering at the reasons of my behavior. Perhaps you think I took a vow -- some kind of penitence -- denying me all the glorious pleasures of eating meat. You remember juicy steaks, succulent fishes, wonderfully tasted sauces, deliciously smoked ham and thousand wonders prepared out of meat, charming thousands of human palates; certainly you will remember the delicacy of roasted chicken. Now, you see, I am refusing all these pleasures and you think that only penitence, or a solemn vow, a great sacrifice could deny me that manner of enjoying life, induce me to endure a great resignment.

Is it not only too natural that I do not inflict on other creatures the same thing which, I hope and fear, will never be inflicted on me? Would it not be most unfair to do such things for no other purpose than for enjoying a trifling physical pleasure at the expense of others' sufferings, others' deaths?

These creatures are smaller and more helpless than I am, but can you imagine a reasonable man of noble feelings who would like to base on such a difference a claim or right to abuse the weakness and the smallness of others? Don't you think that it is just the bigger, the stronger, the superior's duty to protect the weaker creatures instead of persecuting them, instead of killing them? "Noblesse oblige." I want to act in a noble way.

I recall the horrible epoch of inquisition and I am sorry to state that the time of tribunals for heretics has not yet passed by, that day by day, men use to cook in boiling water other creatures which are helplessly given in the hands of their torturers. I am horrified by the idea that such men are civilized people, no rough barbarians, no natives. But in spite of all, they are only primitively civilized, primitively adapted to their cultural environment. The average European, flowing over with highbrow ideas and beautiful speeches, commits all kinds of cruelties, smilingly, not because he is compelled to do so, but because he wants to do so. Not because he lacks the faculty to reflect upon and to realize all the dreadful things they are performing. Oh no! Only because they do not want to see the facts. Otherwise they would be troubled and worried in their pleasures.

It is quite natural what people are telling you. How could they do otherwise? I hear them telling about experiences, about utilities, and I know that they consider certain acts related to slaughtering as unavoidable. Perhaps they succeeded to win you over. I guess that from your letter.

Still, considering the necessities only, one might, perhaps, agree with such people. But is there really such a necessity? The thesis may be contested. Perhaps there exists still some kind of necessity for such persons who have not yet developed into full conscious personalities.

I am not preaching to them. I am writing this letter to you, to an already awakened individual who rationally controls his impulses, who feels responsible — internally and externally — of his acts, who knows that our supreme court is sitting in our conscience. There is no appellate jurisdiction against it.

Is there any necessity by which a fully self-conscious man can be induced to slaughter? In the affirmative, each individual may have the courage to do it by his own hands. It is, evidently, a miserable kind of cowardice to pay other people to perform the blood-stained job, from which the normal man refrains in horror and dismay. Such servants are given some farthings for their bloody work, and one buys from them the desired parts of the killed animal — if possible prepared in such a way that it does not any more recall the discomfortable circumstances, nor the animal, nor its being killed, nor the bloodshed.

I think that men will be killed and tortured as long as animals are killed and tortured. So long there will be wars too. Because killing must be trained and perfected on smaller objects, morally and technically.

Edgar Kupfer-Koberwitz was imprisoned in Dachau concentration camp in 1940. During his last 3 years in Dachau he obtained a clerical job in the concentration camp storeroom. This position allowed him to keep a secret diary on stolen scraps of papers and pieces of pencil. He would bury his writings and when Dachau was liberated on April 29, 1945 he collected them again. The "Dachau Diaries" were published in 1956. From his Dachau notes he wrote an essay on vegetarianism which was translated into "immigrant" English. A carbon copy of this 38 page essay is preserved with the original Dachau Diaries in the Special Collection of the Library of the University of Chicago.

Το καταραμένο απόθεμα δυσκολεύεται πλέον

2011-09-04T15:07:00.003+03:00

image by Arnulf Rainer

Στις μέρες μας οι υπερβάσεις των ανθρώπων είναι της τάξεως της νεύρωσης. Η νεύρωση ως τέτοια συντηρείται, δηλαδή, επαναλαμβάνεται και, συνεπώς, είναι περατή και οριακά δημιουργική. Ανήκει, λοιπόν, στη συντήρηση που αναπαράγει το ίδιο. Γι’ αυτό η σύγχρονη αναπαραγωγική κριτική είναι το επιδέξια κρυμμένο αποτέλεσμα της αστικής νεύρωσης. Αν και τώρα που προχωράμε προς την αστική νέκρωση, θα φανεί αυτό που θα συντηρείται στο μέλλον.

ο (αυτο)καταστροφικός - hierarchy birthday cakes

2011-08-14T16:10:00.014+03:00

The Destructive Character
Walter Benjamin (November 1931)

It could happen to someone looking back over his life that he realized that almost all the deeper obligations he had endured in its course originated in people who everyone agreed had the traits of a “destructive character.” He would stumble on this fact one day, perhaps by chance, and the heavier the shock dealt to him, the better his chances of representing the destructive character.

The destructive character knows only one watchword: make room. And only one activity: clearing away. His need for fresh air and open space is stronger than any hatred.

The destructive character is young and cheerful. For destroying rejuvenate, because it clears away the traces of our own age; it cheers, because everything cleared away means to the destroyer a complete reduction, indeed a rooting out, out of his own condition. Really, only the insight into how radically the world is simplified when tested for its worthiness for destruction leads to such an Apollonian image of the destroyer. This is the great bond embracing and unifying all that exists. It is a sight that affords the destructive character a spectacle of deepest harmony.

The destructive character is always blithely at work. It is Nature that dictates his tempo, indirectly at least, for he must forestall her. Otherwise she will take over the destruction herself.

The destructive character sees no image hovering before him. He has few needs, and the least of them is to know what will replace what has been destroyed. First of all, for a moment at least, empty space – the place where thing stood or the victim lived. Someone is sure to be found who needs this space without occupying it.

The destructive character does his work; the only work he avoids is creative. Just as the creator seeks solitude, the destroyer must be constantly surrounded by people, witnesses to his efficacy.

The destructive character is a signal. Just a trigonometric sign is exposed on all sides to the wind, so he is exposed to idle talk. To protect him from it is pointless.

The destructive character has no interest in being understood. Attempts in this direction he regards as superficial. Being misunderstood cannot harm him. On the contrary, he provokes it, just as oracles, those destructive institutions of the state, provoked it. The most petty bourgeois of all phenomena, gossip, comes about only because people do not wish to be misunderstood. The destructive character tolerates misunderstanding; he does not promote gossip.

The destructive character is the enemy of the étui-man. The étui-man looks for comfort, and the case is its quintessence. The inside of the case is the velvet-lined trace that he has imprinted on the world. The destructive character obliterates even the traces of destruction.

The destructive character stands in the front line of traditionalists. Some people pass things down to posterity, by making them untouchable and thus conserving them; others pass on situations, by making them practicable and thus liquidating them. The latter are called the destructive.

The destructive character has the consciousness of historical man, whose deepest emotion is an insuperable mistrust of the course of things and a readiness at all times to recognize that everything can go wrong. Therefore, the destructive character is reliability itself.

The destructive character sees nothing permanent. But for this very reason he sees ways everywhere. Where others encounter walls or mountains, there, too, he sees a way. But because he sees a way everywhere, he has to clear things from it everywhere. Not always by brute force; sometimes by the most refined. Because he sees ways everywhere, he always stands at a crossroads. No moment can know what the next will bring. What exists he reduces to rubble – not for the sake of rubble, but for that of the way leading through it.

The destructive character lives from the feeling not that life is worthing living, but that suicide is not worth the trouble.

(2011: Benjamin, Deleuze και Negri για τα βασικά)

όνειρο Ιουλίου

2011-07-19T11:35:00.006+03:00

Είμαι σε νησί και κατεβαίνω από ψηλά μία σκάλα από καρέκλες που πάνω τους κάθονται άνθρωποι. Λίγο πριν το τέλος ένας ξαφνιάζεται που με βλέπει, σηκώνεται και καταστρέφει την ανθρώπινη σκάλα. Έχω, όμως, προλάβει να κατέβω. Ωστόσο, οι δικοί μου άνθρωποι εξακολουθούν να είναι ψηλά χωρίς πρόσβαση προς τα κάτω.

Λέω στην Αγγελική σχετικά με την Εύα και τις τέλειες μπούκλες της, ότι όταν εκ των πραγμάτων αναγκάζεσαι να κατέβεις μία ανθρώπινη σκάλα αντιλαμβάνεσαι ότι η πορεία της έχει από την «αρχή μέχρι το τέλος» μια γραμμική συνέχεια με πολλές δυνατότητες ελεύθερης συρ(εκ)ροής. Η Εύα είχε τη δυνατότητα να γίνει οτιδήποτε άλλο αλλά τελικά έγινε αυτό που είναι. Μπορεί να υπάρχει μια «αιτιοκρατία της επιλογής», ανεξάρτητη από τις συνθήκες. Γι' αυτό κι υπάρχουν οι τεράστιες διαφορές στα αδέρφια που συνήθως βιώνουν τις ίδιες συνθήκες (με εξαιρεση όσους έχουν γονείς που εφαρμόζουν μια άνιση πολιτική).

πέτρες και μάρμαρα

2011-07-03T02:04:00.002+03:00

Η σιωπή μας δείχνει ότι ο πρωτογονισμός της εξουσίας είναι πολύ πιο τραυματικός από τα τραύματα του Φρόιντ.

A-δικίες

2011-06-24T18:30:00.007+03:00

Όσο ο άνθρωπος θα πλησιάζει τη φύση του μέσω γνώσης τόσο θα διαμορφώνει πανομοιότυπα συστήματα ακριβούς λεπτομέρειας γύρω από αυτήν. Για κάποιο λόγο στη σύγχρονη εποχή (...και όχι τόσο σύγχρονη) απ’ όλα τα συστήματα αυτά κόλλησε στο παρασιτικό κεφάλαιο με όλα τα κερδοσκοπικά παρελκόμενα. Μειώνοντας το παρασιτισμό του δούλου ο κύριος αυξάνει το δικό του.

μ' αρέσει που στριγγλίζει "μαμά" το παιδί στο παρασκήνιο

Υπερ-βάλλω

2011-06-10T08:14:00.006+03:00

Όταν η υπέρβαση προσπαθεί να είναι ρεαλιστική δεν πείθει. Κι αυτό επειδή η λειτουργία της υπέρβασης είναι να ιεροποιεί τη μοναδικότητα, δεν αναπαριστά κάποιες οπτικές γωνίες της πραγματικότητας, οπότε δεν μπορεί να είναι ρεαλιστική.

η ευελιξία του κώδικα - ΠΟΣΗ ΒΙΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ;

2011-05-18T03:45:00.003+03:00

Aνάμεσα στις δύο διακριτές και αντίπαλες παραδόσεις του διαφωτισμού, τη σπινοζική ενικότητα και διαφορά και το δυϊσμό που στόχευε στον έλεγχο του ουτοπισμού τους, παράγεται η δυτική κυριαρχία του ελέγχου. Φαίνεται πως η τόσο παρεξηγημένη μετανεωτερικότητα που απορρέει από την πρώτη παράδοση του διαφωτισμού και η δημοκρατία που παραχωρήθηκε αφειδώς στους κοινωνικά καθυστερημένους* όλων των τύπων, για λόγους κυρίως καταναλωτικούς, παρείχε το anything goes του μεταμοντερνισμού. Κι αυτό, γιατί έλεγχος σημαίνει η ευελιξία του κώδικα… επειδή το ευέλικτο παράγει πολλαπλές δυνατότητες ελέγχου και ο κώδικας είναι φύσει ευέλικτος και, συνεπώς, το anything goes εξυπηρετεί κάθε μορφή ελέγχου.

Η νεωτερική διαλεκτική της ηγεμόνευσης, όπου μία θέση αντικαθιστά μια άλλη, γίνεται περιττή όταν όλες οι θέσεις αντικαθιστούν οποιαδήποτε άλλη.

*ως κοινωνικά καθυστερημένους ονομάζω τους ιδιοτελείς, ψεύτες, υποκριτές κλπ., κλπ…

Commons

2011-05-11T20:12:00.008+03:00

Από τη στιγμή που η ζωή είναι αναλώσιμη και χάνει τη διάρκεια, τη σταθερότητα, τη μονιμότητα, μια υποτιθέμενη απόλυτη ουσία, χάνει και τη «σημασία» της. Αλλά ακόμη κι έτσι, η συλλογική δύναμη μπορεί να διατηρήσει τη σημασία, έστω προσωρινά. Πολύ περισσότερο η δύναμη αυτή επιμηκύνεται σε έναν εκπολιτισμένο κόσμο. Στον εκπολιτισμένο κόσμο δεν υπάρχει ασθενές φύλο και καμία άρια φυλή.

The Last Supper και η καλοσύνη των θεραπευτών

2011-04-10T12:25:00.016+03:00

Αφού το ασυνείδητο δεν θεραπεύεται (και, άλλωστε, πώς και γιατί να θεραπευτεί η βιολογία εφόσον δεν απειλεί;) οποιοσδήποτε γνωρίζει αυτό το αδιέξοδο και το εκμεταλλεύεται για όφελος της γνώσης επί αμοιβή, που προσπαθεί, δηλαδή, να το θεραπεύσει μέσω της ψυχανάλυσης, χωρίς να γνωρίζει πραγματικά την οντολογία του ασυνείδητου, απλά ξεδιπλώνει μία πτυχή του υποτιθέμενου ασθενή, την ψυχρότητα της φύσης.

image: postcard, tattoo of "The Last Supper" on a woman by the stage name of Artoria who was the wife of the tattoo artist C.W. "Red" Gibbons. The postcard reads “L.A. Cal.”.

συνείδηση: «η ζωή είναι φτιαγμένη από το θάνατο των άλλων»*

2011-04-10T10:39:00.008+03:00

Αν η συνείδηση είναι απλώς ένα επιφαινόμενο της ζωής, όπως για παράδειγμα είναι ο καπνός για το τρένο, τότε γιατί όλη η πολιτική τακτική στηρίζεται στη μη συνειδητότητα μιας ταυτότητας που απορρέει από τη συνδετιστική κοινωνία, μιας ταυτότητας ευπροσάρμοστης που χαρακτηρίζεται από ευπείθια, αυτο-κυριαρχία, συγκινητική και σωματική ευλυγισία, ικανότητες για δράση προκειμένου να προσαρμόζεται συνεχώς σε έναν κόσμο ασταθή, ρευστό, προσωρινό για να μην απολυθεί... γεγονός που εν τέλει οδηγεί σε καριέρες κορύφωσης και πτώσης, αφού ο εγκέφαλος είναι φύσει "πλαστικός και απροσάρμοστος;"

Όλη η πολιτική και ηθική στηρίζεται στο μοντέλο της μη συνειδητότητας, οπότε πόσο "σημαντικό" επιφαινόμενο είναι η συνείδηση; (για τον A.Γ.)

*Τόσο καιρό λέω σε φίλους και συγγενείς ότι η ζωή είναι δομικά κανιβαλιστική και παρασιτική από το βακτήριο έως τον άνθρωπο, πράγμα που φαίνεται από τις δια(σ)τροφικές συνήθειες συντήρησης κάθε οργανισμού. Προχθές στην τηλεόραση άκουσα ότι ο da Vinci είπε την παραθετική φράση του τίτλου τον 15^ο αιώνα. «Ευτυχώς» που πριν από 2 χρόνια σε ομιλία στο B Fest, όταν είπα στον Χάουαρντ Ζιν ότι η ανθρωπότητα είναι κατ’ εξοχήν επιθετική μού απάντησε ότι καμία επιστήμη δεν το έχει αποδείξει..!

Φαίνεται πως ο θάνατος των άλλων είναι φυσικοποιημένος και όχι φυσικός. Τελικά, είμαστε απόγονοι βακτηρίων.

a network of cracks

2011-03-29T18:54:00.006+03:00

Γιατί να θες να συχνάζεις με ανθρώπους που δεν έχουν να σου μάθουν τίποτα εκτός από την επανάληψη μιας γλώσσας άδειας, σκόπιμα μπερδεμένης που να αποπροσανατολίζει τον συνομιλητή, χωρίς να συμβάλλει δημιουργικά στο περιβάλλον του. Μια τέτοια επανάληψη δε σε αφορά, κυρίως γιατί η επικοινωνιακή λήψη και παροχή γίνεται χωρίς ευθύνη, οπότε η αισθητική τους ως πολιτική δεν καταφέρνει να αποκαταστήσει την αδυναμία κανενός συστήματος και συνεπώς σε πάει πίσω (μιλώντας καθαρά ωφελιμιστικά όσο κι οι σκοπιμότητες που βάλλουν).

περιορισμένη ομοιότητα

2011-03-26T12:46:00.010+02:00

image by gary simmons: front to back

Αφού η ερμηνεία δεν είναι τίποτα άλλο από την ερμηνεία μιας ερμηνείας στο διηνεκές με ελάχιστους να πορεύονται εκτός της πλην των τρελών κι με ακόμη λιγότερους να φτάνουν στην (φυσική και μη) πραγματικότητα, κάθε φορά που ξεστομίζεις το αλάθητό σου με αγένεια ή πράττεις τη δυσαρέσκεια των άλλων, να θυμάσαι να δίνεις χώρο στην ευγένεια, όχι σαν μικροαστικό ψέμα αλλά σαν συμπάθεια στην «φυσική» απώλεια και ατέλεια.

Γιατί σ’ αυτό το πλαίσιο κάποιοι δε θέλουν να υποχωρούν αλλά ούτε να καταδυναστεύουν μέσα στις σχέσεις. Και δεν είναι ότι δεν παίρνουν θέση αλλά αντιπαθούν την ευκολία της πρακτικής και ερμηνευτικής αδικίας και βίας. Αν είναι να ερμηνεύουμε μια ερμηνεία ας το κάνουμε με επίγνωση του φόβου μας, γνωρίζοντας ότι δεν ακυρώνονται με ευκολία οι ανάγκες του εργαλείου που ερμηνεύει.

Είναι εύκολο να έχεις σχέση, γιατί όλες εξ-υπηρετούν και είναι δύσκολο να ξέρεις γιατί δεν έχεις. Είναι ακόμη πιο εύκολο να χρησιμοποιείς τις ερμηνείες των άλλων χωρίς να μπαίνεις στον κόπο της δικής σου αναγωγής και ιδέας.

Badiou on Tunisia and Egypt

2011-03-02T17:10:00.003+02:00

Alain Badiou: “Tunisie, Egypte : quand un vent d'est balaie l'arrogance de l'Occident”

Translation by Cristiana Petru-Stefanescu.

The Eastern wind is getting the better of the Western one. How much longer will the poor and dark West, the “international community” of those who still think of themselves as masters of the world, continue to give lessons of good management and behaviour to the whole planet? Isn't it laughable to see certain intellectuals on duty, disconcerted soldiers of the capital-parliamentarism that stands as a shabby paradise for us, offering themselves to the magnificent Tunisian and Egyptian peoples in order to teach these savage populations the basics of “democracy”? What a distressing persistence of colonial arrogance! Given the miserable political situation that we are experiencing, isn't it obvious that it is us who have everything to learn from the current popular uprisings? Shouldn't we, in all urgency, closely study what has made possible the overthrow through collective action of governments that are oligarchic, corrupt and—possibly, above all—humiliatingly the vassals of Western states?

Yes, we should be the pupils of such movements, and not their stupid teachers. That is because, through the genius of their own inventions, they give life to some political principles that some have been trying for so long to convince us that they are outdated. And especially the principle that Marat never stopped reminding us of: when it comes to freedom, equality, emancipation, we owe everything to popular uprisings.

We are right to be revolted. Just as with politics, our states and those who take advantage of it (political parties, unions and servile intellectuals) prefer management to revolt, they prefer claims, and “orderly transition” to any kind of rupture. What the Egyptian and Tunisian peoples remind us is that the only kind of action that equals a shared feeling about scandalous occupation by state power is mass uprising. And that, in such a case, the only watchword that can federate the disparate groups of the masses is: “you out there, go away”. The extraordinary importance of the revolt in this case, its critical power, is that repeating the watchword by millions of people will show the worth of what will undoubtedly and irreversibly be the first victory: the man thus designated will flee. And no matter what happens afterwards, this triumph of the popular action, illegal by nature, will be forever victorious. That a revolt against state power can be absolutely victorious is a lesson universally available. This victory always indicates the horizon where all collective action, subtracted from the authority of the law, stands out, the horizon that Marx called “the failing of the state”.

That is, one day, freely associated in the spreading of their own creative power, peoples could do without the gloomy coercion of the state. And it is for this reason, for this ultimate idea, that a revolt overthrowing an established authority can determine unlimited enthusiasm throughout the world.

A spark can set a field on fire. It all starts with the suicide through burning of a man who has been made redundant, whose miserable commerce that allows him to survive is threatened to be banned, and with a woman-officer slapping him to make him understand what is real in this world. This gesture expands within days, weeks, until millions of people cry their joy in a far-away square and the powerful rulers flee. Where does this fabulous expansion come from? The propagation of an epidemic of freedom? No. As Jean-Marie Gleize poetically puts it: “a revolutionary movement does not expand by contamination. But by resonance. Something emerging here resonates with the shock wave emitted by something emerging out there”. This resonance, let's name it “event”. The event is the sudden creation, not of a new reality, but of a myriad of new possibilities.

Neither of them is the reiteration of something we already know. This is why it is to say “this movement is demanding democracy” (implying the one we enjoy in the West), or “this movement is demanding social improvements” (implying the median prosperity of the small-bourgeois in our countries). Born from almost nothing, resonating everywhere, the popular uprising creates unknown possibilities for the whole world. The word “democracy” is practically never mentioned in Egypt. There's talk of a “new Egypt”, of “the real Egyptian people”, of constituent assembly, of an absolute change of existence, of unprecedented possibilities. This is about the new field that will be there where the previous one, set on fire by the spark of uprising, will no longer be. It stands, this new field to come, between the declaration of overthrowing forces and the one of assuming new tasks. Between what a young Tunisian has said: “We, the sons of workers and farmers, are stronger than the criminals”; and what a young Egyptian has said: “Starting today, 25th January, I take charge of the affairs of my country”.

The people, and only the people, are the creators of universal history. It is very surprising that, in our West, governments and the media consider that the revolts in a square in Cairo are “the Egyptian people”. How come? Isn't it that, for these men, the people, the only reasonable and legal people, is usually reduced to either the majority in a poll or in an election? How is it possible that all of a sudden hundreds of thousands of revolted people have become representative of a population of eighty million? It's a lesson to remember, and we will remember it.

Once a certain threshold of determination, obstinacy and courage has been passed, a people can indeed concentrate its existence in one square, one avenue, a few factories, a university ... The whole world will be witness to this courage, and especially to the amazing creations that accompany it. These creations will stand as proof that a people is represented there. As one Egyptian protester has put it, “before, I used to watch television, now it's the television who is watching me”.

In the midst of an event, the people is made up of those who know how to solve the problems that the event imposes on them. It goes the same for the occupation of a square: food, sleeping arrangements, protection, banderols, prayers, defence fight, all so that the place where everything is happening, the place that has become a symbol, may stay with its people at all costs. These problems, at a scale of hundreds of thousands of people who have come from all over the place, may seem impossible to solve, especially since the state has disappeared in that square. Solving unsolvable problems without the help of the state, that is the destiny of an event. And it is what determines a people, all of a sudden and for an indeterminate period, to exist, there where it has decided to gather.

There can be no communism without communist movements. The popular uprising we are talking about is manifestly without a party, without any hegemonic organisation, without a recognised leader. It should always be determined whether this characteristic is a strength or a weakness. It is in any case what makes it have, in a pure form, without a doubt the purest since the Commune of Paris, all the necessary traits for us to talk about a communism as movement. “Communism” here means: common creation of a collective destiny. This “common” has two distinctive traits. First, it is generic, representing in one place humanity in its entirety. In this place there are people of all the kinds a population is usually made up of, all words are heard, all propositions examined, all difficulty taken for what it is. Second, it overcomes the great contradictions that the state pretends to be the only one capable of surmounting: between intellectuals and manual workers, between men and women, between rich and poor, between Muslims and Copts, between people living in the province and those living in the capital ...

Millions of new possibilities for these contradictions spring with every moment, possibilities that the state—any state—is completely blind to. We see young female doctors, who have come from the province to treat the wounded, sleep in the middle of a circle of fierce young men, and they are more at ease than they've ever been, knowing that no one will touch a hair on their heads. We can equally see an organisation of young engineers addressing youngsters from the suburbs to ask them to hold on, to protect the movement with their energy for combat. We also see a row of Christians standing in order to keep watch over the Muslims bent in prayer. We see vendors feeding the unemployed and the poor. We see each person talking to their unknown neighbour. We can read thousands of banners where each and everyone's life is mingled to the grand History of all. All these situations, inventions, constitute the communism as movement. It's been two centuries since the unique problem is the following: how can we establish in the long run the inventions of the communism as movement? And the unique reactionary statement is: “that would be impossible, even detrimental. Let's put our trust in the state”. Glorious be the Tunisian and Egyptian peoples who remind us the true and unique political duty: faced with the state, the organised fidelity to the communism as movement.

We do not want war, but we are not afraid of it. The pacifist calm of gigantic movements has been talked about everywhere, and it has been linked to the ideal of elective democracy that we bestowed upon the movement. We should, however, note that there have been hundreds of dead, and their number increases each day. In many instances, these dead have been combatants and martyrs of the initiative, then of the protection of the movement itself. The political and symbolical places of uprising had to be kept by paying the price of fierce combat against the militia and the police of the threatened regimes. And who has paid with their own lives if not the youth from the poorest classes? The “middle classes”, of whom our inspired Michèle Alliot-Marie has said that the democratic outcome of the movement depended on, and on them alone, should always remember that during the crucial moment, the duration of the movement has only been guaranteed by the unrestricted commitment of the people's militia. Defensive violence is inevitable. It still goes on, in difficult conditions, in Tunisia, after the young provincial activists have been sent to their destitution.

Can we seriously think that all these innumerable initiatives and cruel sacrifices' fundamental goal is to make the people “choose” between Souleiman and El Baradei, just as we here resign to arbitrate between Mr. Sarkozy and Mr. Strauss-Kahn? Will that be the only lesson of this splendid episode?

No, a thousand times no! The Egyptian and Tunisian peoples tell us this: to rebel, to construct the public space of the communism as movement, defending it by all means and making up its successive steps of action, that is the reality of the popular politics of emancipation. It is not just the Arab states that are anti-popular, of course, and, fundamentally, with or without elections, illegitimate. Whatever their future, the Tunisian and Egyptian uprisings have a universal significance. They prescribe new possibilities whose value is international.
(translation on nettime)

and another translation here

Zizek on Egypt

2011-02-11T17:20:00.003+02:00

For Egypt, this is the miracle of Tahrir Square

Slavoj Žižek - Guardian.co.uk, Thursday 10 February 2011

One cannot but note the "miraculous" nature of the events in Egypt: something has happened that few predicted, violating the experts' opinions, as if the uprising was not simply the result of social causes but the intervention of a mysterious agency that we can call, in a Platonic way, the eternal idea of freedom, justice and dignity.

The uprising was universal: it was immediately possible for all of us around the world to identify with it, to recognise what it was about, without any need for cultural analysis of the features of Egyptian society. In contrast to Iran's Khomeini revolution (where leftists had to smuggle their message into the predominantly Islamist frame), here the frame is clearly that of a universal secular call for freedom and justice, so that the Muslim Brotherhood had to adopt the language of secular demands.

The most sublime moment occurred when Muslims and Coptic Christians engaged in common prayer on Cairo's Tahrir Square, chanting "We are one!" – providing the best answer to the sectarian religious violence. Those neocons who criticise multiculturalism on behalf of the universal values of freedom and democracy are now confronting their moment of truth: you want universal freedom and democracy? This is what people demand in Egypt, so why are the neocons uneasy? Is it because the protesters in Egypt mention freedom and dignity in the same breath as social and economic justice?

From the start, the violence of the protesters has been purely symbolic, an act of radical and collective civil disobedience. They suspended the authority of the state – it was not just an inner liberation, but a social act of breaking chains of servitude. The physical violence was done by the hired Mubarak thugs entering Tahrir Square on horses and camels and beating people; the most protesters did was defend themselves.

Although combative, the message of the protesters has not been one of killing. The demand was for Mubarak to go, and thus open up the space for freedom in Egypt, a freedom from which no one is excluded – the protesters' call to the army, and even the hated police, was not "Death to you!", but "We are brothers! Join us!". This feature clearly distinguishes an emancipatory demonstration from a rightwing populist one: although the right's mobilisation proclaims the organic unity of the people, it is a unity sustained by a call to annihilate the designated enemy (Jews, traitors).

So where are we now? When an authoritarian regime approaches the final crisis, its dissolution tends to follow two steps. Before its actual collapse, a rupture takes place: all of a sudden people know that the game is over, they are simply no longer afraid. It is not only that the regime loses its legitimacy; its exercise of power itself is perceived as an impotent panic reaction. We all know the classic scene from cartoons: the cat reaches a precipice but goes on walking, ignoring the fact that there is no ground under its feet; it starts to fall only when it looks down and notices the abyss. When it loses its authority, the regime is like a cat above the precipice: in order to fall, it only has to be reminded to look down …

In Shah of Shahs, a classic account of the Khomeini revolution, Ryszard Kapuscinski located the precise moment of this rupture: at a Tehran crossroads, a single demonstrator refused to budge when a policeman shouted at him to move, and the embarrassed policeman withdrew; within hours, all Tehran knew about this incident, and although street fights went on for weeks, everyone somehow knew the game was over.

Is something similar going on in Egypt? For a couple of days at the beginning, it looked like Mubarak was already in the situation of the proverbial cat. Then we saw a well-planned operation to kidnap the revolution. The obscenity of this was breathtaking: the new vice-president, Omar Suleiman, a former secret police chief responsible for mass tortures, presented himself as the "human face" of the regime, the person to oversee the transition to democracy.

Egypt's struggle of endurance is not a conflict of visions, it is the conflict between a vision of freedom and a blind clinging to power that uses all means possible – terror, lack of food, simple tiredness, bribery with raised salaries – to squash the will to freedom.

When President Obama welcomed the uprising as a legitimate expression of opinion that needs to be acknowledged by the government, the confusion was total: the crowds in Cairo and Alexandria did not want their demands to be acknowledged by the government, they denied the very legitimacy of the government. They didn't want the Mubarak regime as a partner in a dialogue, they wanted Mubarak to go. They didn't simply want a new government that would listen to their opinion, they wanted to reshape the entire state. They don't have an opinion, they are the truth of the situation in Egypt. Mubarak understands this much better than Obama: there is no room for compromise here, as there was none when the Communist regimes were challenged in the late 1980s. Either the entire Mubarak power edifice falls down, or the uprising is co-opted and betrayed.

And what about the fear that, after the fall of Mubarak, the new government will be hostile towards Israel? If the new government is genuinely the expression of a people that proudly enjoys its freedom, then there is nothing to fear: antisemitism can only grow in conditions of despair and oppression. (A CNN report from an Egyptian province showed how the government is spreading rumours there that the organisers of the protests and foreign journalists were sent by the Jews to weaken Egypt – so much for Mubarak as a friend of the Jews.)

One of the cruellest ironies of the current situation is the west's concern that the transition should proceed in a "lawful" way – as if Egypt had the rule of law until now. Are we already forgetting that, for many long years, Egypt was in a permanent state of emergency? Mubarak suspended the rule of law, keeping the entire country in a state of political immobility, stifling genuine political life. It makes sense that so many people on the streets of Cairo claim that they now feel alive for the first time in their lives. Whatever happens next, what is crucial is that this sense of "feeling alive" is not buried by cynical realpolitik.

Οι αμοιβαία αποκλεισμένοι

2011-01-22T21:19:00.005+02:00

Το όνειρο: ξύπνησα με τη φιλοσοφία νεκρή στην ερμού και πραξιτέλους (που δεν τέμνονται), νομίζω πως ήταν άλογο πεσμένο, περιχαρακωμένο με σίδερα προστασίας αν και νεκρό, νεκρή και η γλώσσα της.

Και ξανασκέφτομαι ότι η υποκειμενικότητα δεν είναι μόνο ανθρώπινη ιδιότητα, γιατί όλα τα ζώα ξεχωρίζουν, διακρίνουν, «μετρούν» τη διαφορά. Μόνο που κυρίως στην υποκειμενικότητα της πολιτικής ξετυλίγεται η πτώση, η αποσύνθεση που γυρίζει πίσω και χτυπά πιο επιθετικά, θυμίζοντας ότι ο πρώτος "υπολογισμός" της διαφοράς είναι η (δια)φθορά.

Η μια και μεγάλη διαφορά στο ζωικό βασίλειο:

Το γεγονός ότι οφείλουμε να αιτιολογούμε τις πράξεις και τις αποφάσεις μας υποδηλώνει δυνητική ισότητα (βλ. ρανσιέρ) αλλά μόνο για το ανθρώπινο είδος (βλ. "εμένα"), γιατί τα υπόλοιπα ζωντανά δε δικαιολογούν το παραμικρό στη διαφορά τους και, συνεπώς, δεν (ανα)γνωρίζουν την ισότητα.

Το πρόβλημα προκύπτει όταν είσαι πιο ευφυής από τη γενικότερη μετριότητά σου, άλλωστε η ευφυΐα και η μετριότητα δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες. Σκέφτομαι πάλι ότι η ηθική είναι ο απόγονος αυτής της σχέσης.

η οδύνη υπό έλεγχο

2011-01-01T22:55:00.010+02:00

Η οικονομία του χρόνου
Παγιδεύει στα αιώνια δευτερόλεπτα
Που επιμένοντας θα σταματάμε
Την Πρωτοχρονιά
Προσθέτοντας τα χρόνια
Που η ίδια αφαιρεί και παραβλέπουμε

Κάθε πρωτοχρονιά και ένας ακόμη αριθμός
Να επαναλαμβάνει την ταυτότητα του χρόνου
Κι η επανάληψη που ορίζει την ταυτότητα
Να δημιουργεί την πλήξη

Στο όνομα μιας καλύτερης μνήμης
Η πρόσθεση αφορά στην αιωνιότητα
Και η αφαίρεση στο όριο
Που μέσα από τη ζωή διαιωνίζεται*
Ωστόσο η μνήμη ξεθυμαίνει
Πριν καλά καλά κλείσει ο χρόνος της

Σταθεροποιούμε στιγμές χωρίς μονιμότητα
Κοιτώντας το ταξίδι πίσω από τον ουρανό
Σε έναν παράδεισο που δίχως μέτρο
Διαθέτει άπειρους δυνατούς περιορισμούς
Αυτή θα 'ναι η ελευθερία μας στα "όρια".

* το όριο
υ.γ. στη ζωή της βιοεξουσίας, όταν η αιωνιότητα είναι η αγάπη για ζωή, τότε η αιωνιότητα γίνεται η βιοεξουσία των ορίων.

more games

2010-12-17T23:10:00.001+02:00

Via Παιχνίδια

after all politics is the constituent of change unless we do not engage and then all we are left with is a self.

but who wants to be just a self anymore?

Το Εικονοστάσιο της Λογικής

2010-10-26T20:03:00.004+03:00

Κάθεσαι στον καναπέ παρακολουθώντας την τηλεόραση και βλέπεις την πραγματικότητα να διπλασιάζεται μπροστά σου δίχως να απορείς πώς η απόσταση ήρθε τόσο κοντά. Αρκεί που η εικόνα της απόστασης απέχει δύο μέτρα. Κοιτάζεις την εικόνα, μια επιφάνεια που πιθανώς δεν είναι οικεία και δεν αναρωτιέσαι ποια είναι η σχέση σου με αυτή. Από την άλλη όταν βλέπεις ένα όνειρο θες να μάθεις πώς προκύπτει από τη σχέση σου με τις εικόνες του, γιατί όσο ανοίκειο κι αν είναι, το όνειρο είναι δημιούργημά σου.

Σε ένα όνειρο τις προάλλες κατέβαινα σκάλες τρέχοντας ώσπου αδυνατούσα πλέον να κατέβω, όσο προχωρούσα οι σκάλες αποκτούσαν βάθος μέχρι που έφτασε στο ύψος της μέσης μου, εμποδίζοντας και την επιστροφή μου. Η εξήγηση φαίνεται σαφής, το αδιέξοδο. Η δομή, όμως, των εικόνων είναι άτακτη. Σύμβολα και γλώσσα φτιάχνουν τις δικές τους σχέσεις τις οποίες προβάλλουμε, εικονοποιούμε. Στην περίπτωση αυτή η εικόνα είναι ο μεσολαβητής της ομολογίας, μιας αλήθειας απόμακρης που επηρεάζει το εικονοστάσιο της λογικής.

Κι εκεί που νόμιζες ότι η αλήθεια σου μετράει, καταλαβαίνεις ότι η δύναμη της, η αξία της παραπαίει. Γιατί; Γιατί η μνήμη που ανακαλεί εικόνες ελλιπούς πληροφορίας[1] είναι αδύναμη. Δύναμη; Η δύναμη είναι η ενότητα που πηγάζει από την αισθητήρια διαφορά και, συνεπώς, η αδυναμία δεν είναι ενότητα. Διαφορά; Διαφορά είναι το ζήτημα για το οποίο γίνεται τόσος ντόρος, ίσως μία πρωτογενής ελευθερία.

Όμως, επειδή η εικόνα είναι μια διαφορετική δύναμη που διαχωρίζει την παρουσία από την πραγματικότητά της, ανάγοντας την σε μια κατάσταση χωρίς φυσικές διαστάσεις, ετεροχρονισμένη και ετεροτοπική, είναι κυρίως ομοιότητα. Η ομοιότητα είναι το δείγμα. Οπότε, ποια είναι η ταυτότητα ενός δείγματος που μας επηρεάζει τόσο άμεσα;

Χειραγωγείται η παρουσία από τους κατασκευαστές έως τους καταναλωτές εικόνων μέχρις εσχάτων. Και επειδή η εκμετάλλευση συνήθως προκαλεί μεταμορφώσεις στο δίκτυο των σχετικών δυνάμεων, ίσως κάποτε και σε ένα μέλλον μακρινό να ζούμε ως εικόνες.

[1] Οι μνημονικές εικόνες είναι ελλιπούς πληροφορίας εξαιτίας της μεσολάβησης του χρόνου που εξασθενίζει τη μνήμη. Αλλά και η ανθρώπινη όραση δεν απορροφά εξαρχής όλα τα στοιχεία της παρουσίας.

pro-files

2010-10-18T01:12:00.005+03:00

το καρτεσιανό πρόβλημα λύνεται με τη διαλεκτική ένταση που ενώνει τη φυσικότητα με την πρόθεση ενώ εξίσου τις αντιπαραθέτει.

the Casper Disasters by Matthew McGuinness

2010-10-03T13:48:00.009+03:00

There is a spectre haunting not only Europe but it ain't communism anymore Karl.

Chunk Underground or Underground Rigidity

2010-09-19T10:58:00.004+03:00

image by David Birkin

You try being with many so you can feel detached
Not to depend on a singular person
Anyone is replaced by the multitude
And the more you are with them
Their singular importance lessens
So you do not need the singular in the multitude which in turn and as such becomes less important
Distance amongst the multitude soothes the body’s trauma of plurality
Detachment follows the degradation of meaning, a meaning that e-motions.
Feelings are meaning inclusive as always.

You say underground but what exactly do you think you know it means?
What I see is a dislike equally unilateral as it arrives out of a reaction to its origin when injustice is done to meaning by both sides. Superseding your origin is not going against it. Yet reaction certainly narrows down meaning to absorbable chunks.

Ομόχρονος

2010-09-06T09:49:00.003+03:00

Η ασφάλεια δικαιώνεται αναδρομικά, στο παρελθόν, λες και το σώμα παραμένει εγκλωβισμένο διαρκώς σε ένα χρόνο. Φαντάσου οι έλληνες που φανατίζονται για την καταγωγή τους να προήλθαν από προγόνους ασιάτες.

«απόφθεγμα για κάθε κόλλημα»

υ.γ. ποιος ακούει συνεχώς το la pervesita σ’ αυτό το μπλογκ; I would really like to know. Ίσως είναι ο ίδιος ή η ίδια που άκουγε το κομμάτι της No Bra στο παρελθόν. Νice..

labouring play vs playful labour

2010-08-30T13:32:00.003+03:00

The Internet as Playground and Factory - Alexander R. Galloway from Voices from The Internet as Play on Vimeo.

It’s all about play
You work to gain money in order to play,
You repeat in order to stabilize both labor and play
As an attempt to understand through fixation
You seek an identity through it, you therefore repeat
Labor is just a strict form of play under particular rules
Individual or sovereign

As Galloway states Adorno was the first to say that the playground is the factory, so Adorno is against both play and labor, against repetition of the industrial form.

Maybe play is one of the highest values as it reifies a sense of self in any direction we choose to repeat it. And as a matter of fact any attempt to produce a self in the manner of reiteration is sheer labor.

Από Κύμα της Ύλης σε Κύμα Οργής

2010-06-08T09:07:00.010+03:00

Η εμπειρία μάς δίδαξε ότι οι κοινώς αποδεκτές έννοιες της πολιτικής και της ηθικής δεν ανταποκρίνονται στα συμβάντα της σύγχρονης καθημερινότητας. Η πολιτική δεν είναι απλά μία αμοιβαία και δίκαιη σχέση ομάδων και ατόμων αλλά ο τρόπος που αποφασίζουμε για τη ζωή του άλλου με βάση την άνιση λήψη και παροχή ενώ η ηθική είναι η θεωρία της πολιτικής δράσης στο βαθμό που γεφυρώνει την ευθύνη με την πολιτική πράξη. Πώς, λοιπόν, εκδηλώνεται αυτή η σχέση πολιτικής και ηθικής όταν η οικονομία της προσωπικής ιστορίας βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την παγκόσμια οικονομία;

Ας πάρουμε την περίπτωση της προσωπικής ιστορίας, η οποία αφορά στην κρίση του εγκέφαλου που σχηματίζει ένα σωρό ιστορίες (για τους άλλους) την ώρα που λαμβάνει, δίνει, βιώνει, τραυματίζει και τραυματίζεται και φτάνει στο σημείο να γνωρίζει τις ιστορίες που δημιούργησε καλύτερα απ’ τη δική του, η οποία προκύπτει από αυτές (τα συμπεράσματά μας για τους άλλους μιλούν για την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας χωρίς να το (ανα)γνωρίζουμε). Είμαστε μάρτυρες της ιστορίας των άλλων με κεντρικό άξονα τον εαυτό μας. Δε μιλάμε μόνο για τα βιώματά μας αλλά μιλούν τα βιώματά μας για εμάς, αυτά κυριαρχούν σε κάθε έκφραση.

Αυτή είναι η πρώτη αντίφαση μιας παραγωγής πολλών άλλων αντιφάσεων που αποδεικνύουν ότι ο εγκέφαλος δεν υπακούει σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα ή σχέδιο. Στη συνέχεια και στα πλαίσια των αντιφάσεων ακολουθεί η μνήμη που γράφει την ιστορία, η οποία, απ’ ό,τι γνωρίζουμε, συνεχώς αναπροσαρμόζεται στο χρόνο της θύμησης ως μνήμης επιλεκτικής. Έτσι, όλη η ταυτότητα του ατόμου εξαρτάται από ένα παιχνίδι - και λέω παιχνίδι γιατί ζώντας προκαλείς την τύχη σου – της μνήμης, του περιβάλλοντος και των σχέσεων. Από τη μία όμως, το τυχαίο που είναι η προϋπόθεση της συνεχούς αναδιαμόρφωσης προς το καλύτερο ή το χειρότερο είναι πιο σπάνιο σε σχέση με την αιτιότητα. Από την άλλη το γονίδιο ακολουθεί το δικό μου μηχανισμό για επανάληψη και συντήρηση χωρίς να μπορεί να προσφέρει εγγυήσεις. Και φτάνουμε στη συνείδηση, η οποία μη έχουσα σάρκα και οστά δεν ερμηνεύεται χωρίς να παρεξηγηθεί, στην αμοιβαία της σχέση με το σώμα. Ποια είναι, λοιπόν, η λογική των αντιφάσεων και που κρύβετε ο «θεός» τους;

Επιπλέον, η εμπειρία μας δίδαξε ότι ο εγκέφαλος, η συνείδηση και η κοινωνία αλληλοκαθορίζονται για χάρη της πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης και ένταξης. Από την οργάνωση και την ένταξη θα προέλθει και η επαγγελματική οργάνωση, κατόπιν οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η επιμέρους απασχόληση, οι προσωρινές θέσεις, το χαμηλό εισόδημα, οι απολύσεις υπεράριθμων, οι άνεργοι, ώσπου η ανθρώπινη φύση να μάθει να προσαρμόζεται στην τελευταία λύση από ανάγκη. Ζωές που οργανώνονται γύρω από τη δουλειά, προσαρμοσμένες ζωές, εύκαμπτες για τις ανάγκες των λίγων, ψυχές υπό κατάσχεση. Τα πειθήνια σώματα, όπως τα αποκάλεσε ο Φουκώ, παίρνουν τη μορφή που τους δίνουν χωρίς να την επινοούν, μιμούνται και αναπαράγουν τις επιταγές του σύγχρονου καπιταλισμού, ώσπου η ευφυΐα τους να χαθεί στο όνομα της απόδοσης. Πειθήνιο σώμα, υπό περιορισμό θα αναγκαστείς να παίξεις χίλιους ρόλους.

Ο σύγχρονος καπιταλισμός ακολουθεί τα πρότυπα μιας ντελεζιανής δικτυωτής οργάνωσης, όπου σημασία έχει το αποτέλεσμα των εργασιακών σχέσεων και η προσαρμογή σε ποικίλες επαγγελματικές συνθήκες, συνεργάτες και καθήκοντα. Η δεξιότητα είναι, τελικά, πλεονασμός ενώ επικρατούν νέοι κανόνες αποκλεισμού για όσους δεν προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της εταιρικής οργάνωσης. Το απαγορευμένο μήλο δεν είναι πλέον η γνώση αλλά η δημιουργία μιας ταυτότητας που να μην εξυπηρετεί τους μηχανισμούς του συστήματος.

Ένας τέτοιος συμβιβασμός είναι το λιγότερο περίεργος όταν η προσωπικότητά είναι το αποτέλεσμα ενός εγκεφάλου που συνεχώς ενημερώνει τον οργανισμό για ό,τι του συμβαίνει προκειμένου να καλύψει κυρίως τις προσωπικές του ανάγκες. Και αναρωτιέμαι αν αυτό το updating μας τελείωσε. Διάβασα πρόσφατα ότι το άτομο σήμερα δεν είναι άρρωστο ούτε θεραπευμένο αλλά προγραμματισμένο να παρατείνει τα όρια της αντοχής του. Τι απέγινε η αντίσταση που είναι εγγενής του κάθε ανθρώπου; Η ανθρώπινη κρίση δεν εξοργίζεται με την ευπείθια παρά συμμορφώνεται στις πανταχού εξαντλητικές οικονομίες, στις αδίστακτες πολιτικές πρακτικές και στους ατάλαντους μισθοφόρους των μίντια.

Ποιο το νόημα της ιστορίας ενός ανθρώπου χωρίς ελευθερία, όταν η ελευθερία είναι η προϋπόθεση της υπευθυνότητας; Για ποια ηθική μιλάμε; Η ευθύνη θέλει ελευθερία αλλά για να είμαστε ελεύθεροι θα πρέπει να σπάμε τη ροή του ντετερμινισμού που μας πωλούν τα μίντια ως το προσκήνιο ενός πολιτικού παρασκηνίου. Γι’ αυτό όταν ο χώρος ανάμεσα στην ελευθερία και την αιτιότητα στενεύει η μόνη διέξοδος είναι η ρήξη.

Άλλωστε, το παρελθόν έχει αποδείξει ότι αργά ή γρήγορα ο εγκέφαλος τετραγωνίζει τον δικό του κύκλο ανταποδίδοντας σχέση εξίσου καταστροφική, γιατί η ταυτότητα δεν είναι ο πειθήνιος συνένοχος της παγκόσμιας οικονομίας και της πολιτικής σκοπιμότητας αλλά ο τόπος που ξεδιπλώνεται η δική μας ιστορία.

*σκέφτομαι ότι το κύμα οργής θα βγαίνει από το βραχυκύκλωμα όλων των εγκεφαλικών κυμάτων, αφού η οργή δεν αναγνωρίζει καμία διάκριση μετά το τραύμα.

DNA winged micro(be) human

2010-05-16T11:46:00.008+03:00

ως απόγονος μικροβίων αδυνατώ να καταλάβω τη σχέση τους/μας ως αιτία. το μόνο που καταλαβαίνω με βάση αυτό είναι ο λόγος που o πολιτικός βίος δεν έχει καμία ηθική.

Διεθνές Νομισματικό Βραβείο

2010-04-07T21:38:00.004+03:00

Χρησιμοποιούμε τους ίδιους όρους με άλλο περιεχόμενο την ίδια ώρα που πολλαπλασιάζουμε το οικείο μέσα από αιτιώδη συμβάντα, αγνοώντας την σπανιότητα του τυχαίου συμβάντος, αρνητικού ή θετικού, αλλά ελπίζοντας στο θαύμα του με ψευδαισθήσεις συλλογικών διαστάσεων, ομάδων που χρησιμοποιούν τους ίδιους όρους με άλλο περιεχόμενο, εντός και εκτός συνόρων, προσωπικών, τοπικών και εθνικών.

Οι τάξεις της Επιθυμίας

2010-03-03T19:10:00.007+02:00

Ας υποθέσουμε ότι ο Φρόιντ είχε δίκιο όταν είπε ότι η λίμπιντο είναι μια «ποσοτικά μεταβλητή δύναμη», η οποία χρησιμεύει ως «μέτρο» των στοιχείων και αλλαγών της σεξουαλικής διέγερσης και η οποία χαρακτηρίζεται από πλαστικότητα ή κινητικότητα σε σχέση με τα αντικείμενά της που άλλοτε διατηρεί και άλλοτε εγκαταλείπει. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι η επιθυμία προέρχεται από την ανάγκη να καλύψεις μια έλλειψη ή απώλεια, σα να εύχεσαι να κατέχεις και να ελέγχεις κάτι που έχασες ή που δεν είχες ποτέ. Κι ας πούμε ότι η ικανοποίηση της σεξουαλικής διέγερσης ξεκινά σε λανθάνουσα κατάσταση από την στιγμή που καλύπτονται οι βασικές ανάγκες του βρέφους, όπως είναι η στοργή και η τροφή. Τότε θα είναι παράλογο να πω ότι η λίμπιντο είναι η ένταση της επιθυμίας, είναι αυτή που διαμορφώνει το ποσοστό «απόκλισης» της επιθυμίας, αυτό που την διαφοροποιεί από τις άλλες, δημιουργώντας τάσεις των οποίων ο στόχος δεν ισχύει για όλες τις περιπτώσεις, αφού οι συντελεστές της λίμπιντο τις περισσότερες φορές διαφεύγουν;

Πόσοι αναγνωρίζουν την επιθυμία τους; Όχι γιατί τους είναι άγνωστη αλλά επειδή η επιθυμία φυλάει το μυστικό της ως το τέλος για να επιβιώσει. Βέβαια, η επιστήμη που θέλει όλα τα μυστικά δικά της αποφάσισε να αξιολογήσει και να κατατάξει την επιθυμία στο βαθμό που η παράβαση να αποκτήσει όνομα και ο αποκλίνων παραβάτης να γίνει είδος ανθρώπου τον 20ο αιώνα. Και η θρησκεία με τη σειρά της να ικανοποιηθεί πέρα για πέρα. Η πολιτισμική εξουσία και η καταστολή, η τιμωρία και η καταπίεση ορίζουν τις κατηγορίες που παράγουν, κατά τέτοιο τρόπο που η κάθε μια να λειτουργεί ως μέτρο σύγκρισης για τις άλλες. Δεν μπορείς να καταστρέψεις αυτό από το οποίο εξαρτάσαι, κι αυτό ισχύει για όλες τις κατηγορίες, και ανατροπή δε σημαίνει καταστροφή. Η καταπίεση, λοιπόν, παράγει τα παιδιά της αλλά η ίδια παράγεται μόνο από την επιθυμία, δηλαδή, την έλλειψη.

Οι επιστήμες και οι κοινωνικές δομές κατασκευάζουν τους τρόπους σύμφωνα με τους οποίους οι άνθρωποι βιώνουν τον εαυτό τους αλλά οι ίδιοι αντί να αναζητούν αυτούς τους τρόπους παγιώνουν ό,τι προσπαθούν να ξεπεράσουν. Δεν ξεριζώνεται εύκολα η προϋπόθεση ενός αποτελέσματος. Οι ιδιότητες των φύλων, ο τρόπος που χρησιμοποιούν το σώμα τους, είναι περισσότερο πολιτικές κατηγορίες που επιβάλλονται από τον εκάστοτε πολιτισμό παρά φυσικές κατηγορίες. Είναι επινοήσεις που στηρίζονται στο αντικείμενο της επιθυμίας με βάση το γένος. Τουλάχιστον, οι «παραβάτες» του περασμένου αιώνα πολεμούσαν τους όρους της πολιτισμικής μηχανής χωρίς να απαιτούν εξομοίωση με τον αντίπαλο, χωρίς να επικεντρώνονται αποκλειστικά στις ίσες πολιτικές αξίες αλλά στην ελεύθερη έκφραση μιας ταυτότητας που ανασχηματίζει την επιθυμία.

Η ιστορία του Οιδίποδα που διαφοροποίησε το ένα φύλο από το άλλο εξασφάλισε την ετεροφυλοφιλία ως ανιστορική και δεδομένη και την περαιτέρω αναπαραγωγική ηθική ενώ απέκλεισε την ενδογαμία. Το Οιδιπόδειο τρίγωνο με βαρύκεντρο τον εννοιολογικό φαλλό οργανώνει τις πυραμιδικές, ανταγωνιστικές κοινωνίες του καπιταλισμού και της παραγωγικής αξίας. Η συγκρότηση του δημόσιου ανθρώπου και ο κοινωνικός του ρόλος θα εξαρτηθεί από αυτό. Αντιθέτως, η υπέρβαση του φαλλού αφορά στην συγκρότηση του ιδιωτικού ανθρώπου, του οποίου η λιμπιντική ενέργεια θα είναι κοινωνικά αποκλεισμένη αν δεν μετουσιωθεί σε κοινωνική οργάνωση. Τίποτα δεν απειλείται περισσότερο από το δεσπότη ανεξάρτητα από το όνομα και τη μορφή του. Στόχος του είναι η ομογενής επιθυμία που παράγει σταθερές ταυτότητες και ιδεολογική ασφάλεια, ταυτότητες ενταγμένες και ελεγχόμενες, μακριά από κάθε πολυφωνική επιθυμία.

Φυσικά, η υποκρισία των ανθρώπινων σχέσεων δεν περιορίζεται μόνο στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις αλλά και στις ομοφυλοφιλικές, αφού η ανταγωνιστικότητα επενδύει στην ομοφυλόφιλη αγάπη, στο συσχετισμό, στη σύγκριση και στην ιεραρχία. Πολύ περισσότερο η ομοφυλοφιλική ταυτότητα είναι πεδίο δύναμης για όσους την καλλιεργούν. Θεωρείται υποτιμητικό να μην γίνεται αντιληπτός ο σεξουαλικός προσανατολισμός, το διακριτό σημείο, δηλαδή, η δύναμη της ταυτότητας μέσω επιλογής.

Πιο εύκολα η επιθυμία ασκείται και ανταλλάσσεται με τους όρους της ομάδας. Οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις ακολουθούν τις ιερές διακρίσεις ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο, ενισχύοντας το Νόμο σε αντίθεση με τις ομοφυλοφιλικές που χαρακτηρίζονται από την αδιαφοροποίητη επιθυμία για το οικείο, το οποίο πηγάζει από το ιδιωτικό.

Ακούγεται υπερβολικό να πω ότι οι βασικές ομάδες ταυτοτήτων είναι: η ετεροφυλοφιλία που μετουσιώνει το μίσος για τον αρσενικό/ θηλυκό αντίπαλο σε αγάπη, η ομοφυλοφιλία που λατρεύει το ιδιωτικά οικείο, η αμφιφυλοφιλία που βιώνει την πλαστικότητα του σώματος, τον υποτυπώδη ανατομικό ερμαφροδιτισμό του θηλυκού και του αρσενικού, τις διαφορές του αντίθετου και όμοιου, την αβέβαιη ταυτότητα και, τέλος, η διαφυλικότητα που αναρωτιέται όσο αναρωτιέται και η επιστήμη που την ερευνά;

Αν πάλι αναρωτηθούμε ποια από όλες τις στάσεις είναι δημοκρατική θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχουν δημοκρατικές επιθυμίες για να υπάρξουν δημοκρατικές στάσεις παρά μόνο η εφαρμογή της λιμπιντικής δύναμης που παραμένει ξένη σε σχέση με τη δυναμική του συστήματος στο οποίο παρεμβαίνει.

Αντίο 20-02-2010

2010-02-21T21:34:00.007+02:00

Στην ανταγωνιστική ζωή όλα επιδεικνύονται, ακόμα και η αυτοκαταστροφή, όλα εκτός από τον ίδιο το θάνατο.

ετεροφαγία

2010-01-29T21:36:00.010+02:00

οι ασφαλείς εκ του ανασφαλούς (γνωσιακό προλεταριάτο)
και οι ανασφαλείς εκ του ασφαλούς (μεσοαστοί)
αλλάζουν την οπτική του δράματος
και ο πόνος μεγαλουργεί μετά την υπερβολή του

postocular

2010-01-11T00:55:00.003+02:00

Με ποια ταχύτητα βλέπεις;
Όταν τα συμβάντα του μεγαλύτερου χρόνου σου υπάρχουν διαδικτυακά
Αντικαθιστάς
Τους χάρτινους πύργους που σκίζεις
Με τους ψηφιακούς που κτίζεις
Για να πιστέψεις σε ό,τι θα αναιρέσει ένας άλλος
Στην πανταχού παρούσα ανάληψη και άρνηση
Η βεβαιότητα θα είναι αποκλειστικά δική σου
Καθηρημένη
Στη ρευστότητα
Μεταβλητές απόψεις
Και η αξιοπιστία από αναξιόπιστες πηγές
Προσωρινή αλήθεια
Λένε ότι θα διαμορφώνουν την ταυτότητά μας
Με βάση τα κλικ
Αποσπασματική
Τυχαίων συνδέσμων
Και η τριμελής οικογένεια
με μία κοινή σύνδεση
Τριαδική ταυτότητα

Παίζουμε τη σοβαρότητά μας
Το διαδίκτυο είναι δράση
Και η δράση πολιτική
Και η δημοκρατία μοίρασμα
καμιάς παθητικής πληροφορίας

perfect strangers / neither one nor the other

2010-01-04T15:38:00.003+02:00

Reinscribe-Scribble: Perfect Strangers from Mores McWreath on Vimeo.

Reinscribe Scribble: Neither One nor the Other from Mores McWreath on Vimeo.

Sub-jection

2009-12-17T15:12:00.006+02:00

regardless of whether one is socially qualified or disqualified, modes are the answer to certainty.
so, if certain modes are able to reconcile then they lead the way to certainty... on the other hand, reconciling is a compromise which in turn annihilates those certainties... judith dear.

REALation or how to contradict the imaginary symbol

2009-11-27T23:31:00.003+02:00

In a painful real you start unnaming reality and creating ghosts
In a deluding imagination you name those ghosts
Names are symbols of vocabulary voids
The void is painful and therefore real
In a painful real you start creating phantoms
The void counteracts the real inasmuch as it is real
And, thus, gains its tri-unity status

SPACE DEATH by Crossover

2009-11-01T12:15:00.010+02:00

If for Christianity the devil is the symbol of the noncompliant, the dissident what has become of him today when “things and places are trading faces” (as the song goes)?

(Growing In It by Mark Brown)
Shall we call it nonsense?
Or give peace a chance in “bits” and “spaces” of virtual faces.

ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΥΠΟΤΕΛΗΣ

2009-10-19T22:15:00.003+03:00

εάν ο χρόνος είναι αδιάφορος
οπότε ένα πράγμα υπερισχύει στη θέση ενός άλλου
θα είμαστε σε μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση
ανατροπής των δεδομένων

ίσως γι’ αυτό ο mainstream να παραδόθηκε
στην χειραφέτηση της υποτέλειας
στην κατανάλωση
σε μια ηττοπαθή νίκη
γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα
εκτός της επιβίωσης

hyper-contingency: to be is to be a mere fact

2009-10-14T01:10:00.009+03:00

if "everything can be conceived as contingent, depending on human tropism: everything except contingency itself and so contingency, and only contingency, is absolutely necessary, then facticity, and only facticity is eternal" (time without becoming by Q. Meillassoux, p. 9)

I agree but then if everything is contingent there is a repetition of contingency, which in turn implies a system, a pattern and anything absolutely necessary such as contingency involves a founding principle that justifies it.
and though i do not like sounding religious that read was superb!

CLOCKED

2009-10-04T22:09:00.011+03:00

images are dead relations that produce relations

host or hostage

2009-09-25T20:39:00.010+03:00

if conflict is the first metabolism then BASIC resistance is putting everything in ONE.
but also: this is what monotheism, monogamy, a mono-totality is all about, an overwhelming resistance to a particularity, a singularity, when, at the same time it establishes itself as a universal-proof, a singularity, a particularity, blah, blah....

illimited

2009-09-09T20:24:00.012+03:00

The Interrogation of ...

2009-09-02T21:52:00.008+03:00

The Interrogation of the Good by Bertolt Brecht

Step forward: we hear
That you are a good man.

You cannot be bought, but the lightning
Which strikes the house, also
Cannot be bought.
You hold to what you said.
But what did you say?
You are honest, you say your opinion.
Which opinion?
You are brave.
Against whom?
You are wise.
For whom?
You do not consider your personal advantages.
Whose advantages do you consider then?
You are a good friend.
Are you also a good friend of the good people?

Hear us then: we know.
You are our enemy. This is why we shall
Now put you in front of a wall. But in consideration
of your merits and good qualities
We shall put you in front of a good wall and shoot you
With a good bullet from a good gun and bury you
With a good shovel in the good earth.

Και λέω..
Finally, there is not a single person not acting out the master-slave coordinate. I guess it is a matter of agreement, if war is the ultimate desire to unite conflicts as a bringing together of desires before death, then we must think of the final gaze of submission staring back to see how the opposite identifies for a split second to confirm it.

and yet, there is a "secure" master and slave dialectic as there is an "insecure" one, it all depends on mode.

nickel

2009-08-01T04:18:00.005+03:00

Ίσως να υπήρχε η σεξουαλική απελευθέρωση αν το σώμα δεν ήταν τόσο γυμνό. Η γύμνια είναι το τρωτό σημείο του και όχι η συνθήκη της απελευθέρωσης.

THE REVOLUTION IS MY BOYFRIEND

2009-07-25T09:07:00.009+03:00

ARE RELATIONS ALL ABOUT ACCESS?

ενεργή εικόνα

2009-06-20T11:24:00.009+03:00

οι χτυπητές εικόνες εντυπώνονται στη μνήμη και παραμένουν εκεί. μόνο που για να είναι χτυπητές θα πρέπει να παρουσιάζουν πτυχές που δε γνωρίζουμε καλά, παραμορφωτικές, ίσως γκροτέσκες, εικόνες με σύμβολα της ζωής όπως το αίμα ή τη σεξουαλικότητα, (το Rhetorica ad Herennium, το παλιότερο λατινικό έργο για τη ρητορική (90 π.χ.) γράφει για αίμα και λάσπη).

και ενώ υπάρχει πληθώρα βίαιων εικόνων (τολμώ να πω, με την έννοια της προθεσιακής αντικατάστασης και ιεράρχησης, ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο, σχεδόν..), η εξουθενωμένη μνήμη μας αρνείται να θυμηθεί την καθημερινή βία χωρίς «λογικό» κίνητρο, λες και το υποκειμενικό κίνητρο είναι δικαιολογημένο...

τι είχε πει ο Ντεμπόρ για την αυτονομία του θεάματος (και, συνεπώς, της «αμίλητης» εικόνας) μιας εξουσίας χωρίς συνοχή που παραμένει σε μόνιμη αντίθεση με τον εαυτό της;

αν η αυτονομία της εικόνας vs τα ακροβατικά της μνήμης, ίσως η μνήμη που επιβιώνει νά 'ναι η πρώιμη μορφή της εξ+ουσίας.

κενόν το έλλειμμα

2009-06-05T18:18:00.017+03:00

φαίνεται πως θα επικοινωνούμε πάντοτε ένα έλλειμμα μέσα από αδύνατες σχέσεις, γιατί μέσα από αυτές μπορεί να καταστραφεί, μαζί μας.

υ.γ.
η παράσταση του Dimiter Gotscheff απόψε ανέστησε τον πεθαμένο Αρτώ (παρατήρησα λίγο αφρό και στα δικά του χείλη και με συγκίνησε η ταύτιση). Σπάνιο να εκτελείς τις πράξεις με λόγια μόνο, πόσο μάλλον τέτοια.. παραθέτω το μονόλογο της Οφηλίας από τη "Μηχανή Άμλετ" του Χάινερ Μύλλερ σε αγγλική μετάφραση.
Act 2
I am Ophelia. She who the river could not hold. The woman on the gallows. The woman with the slashed arteries.The woman with the overdose ON THE LIPS SNOW. The woman with the head in the gas-oven. Yesterday I stopped killing myself. I am alone with my breasts, my thighs, my lap. I rip apart the instruments of my imprisonment, the Stool, the Table, the Bed. I destroy the battlefield that was my Home. I tear the doors off their hinges to let the wind and the cry of the World inside. I smash the Window. With my bleeding hands I tear the photographs of the men who I loved and who used me on the Bed, on the Table, on the Chair, on the Floor. I set fire to my prison. I throw my clothes into the fire. I dig the clock which was my heart out of my breast. I go onto the street, clothed in my blood.
(όλη η μετάφραση εδώ)

conserva

2009-05-28T17:04:00.010+03:00

Μήπως η πρώτη μορφή συντήρησης είναι η ένταξη, κι αν συντήρηση σημαίνει η επανάληψη του ίδιου, η ένταξη να είναι το πρόγραμμα της επανάληψης;

Κι αν κάτι επαναλαμβάνεται μόνο του, κι εντάσσεται στην επανάληψη του εαυτού του, για ποια μορφή συντήρησης μιλάμε;

Μπορεί το ίδιο να ιδιοποιηθεί τον εαυτό του, επαναλαμβάνοντάς το; θα είχε νόημα; δε νομίζω..

Ίσως, ο ανένταχτος να είναι ο πρώτος που εξαφανίζεται στην κοινωνία των (συν)τεταγμένων. Τουλάχιστον, να ξέρουμε ότι οι περισσότεροι χώροι που εμφανίζονται ως ριζοσπαστικοί είναι διαφορετικά συντηρητικοί εκ του συν-τάγματος.

infolegality

2009-05-15T00:21:00.015+03:00

Η εμπιστοσύνη δεν είναι ολική, αντιστοιχεί σε κάποιες λειτουργίες που ξέρουμε ότι επαναλαμβάνονται και γι’ αυτό εμπιστευόμαστε εκείνο το σύνολο ενός ανθρώπου, ιδίως, επειδή η διαφορά είναι απρόσιτη.

Η λογοκρισία ποτέ δεν εμπιστεύτηκε άλλους νόμους εκτός απ' τους δικούς της, ούτε μερικώς. Η πληροφορία από την άλλη είναι ανεξάντλητη. Trust me.

Aufklärung

2009-04-30T16:18:00.008+03:00

proletarian vs middleclass vs upper-phychosis
the larger the difference the more radical the outcome,
their large-scale revolts straight from the cerebral slaughterhouse

normotic, post-traumatic or both?

2009-04-25T16:55:00.005+03:00

could get even worse once desire is included.. like what Randell Jarrell once said, "If I can think of it, it's not what I want."

H σχάση της ναρκισσιστικής Ηχώς

2009-04-13T13:07:00.012+03:00

Ο Νάρκισσος εγκαταλείπει τον εαυτό του στην εικόνα που βρίσκεται απέναντι, ενώ ο λόγος του μιμητικός έρχεται απ’ έξω, αντιλαλώντας το φόβο της ήττας. Ποια είναι η πραγματικότητα στην αυταπάτη, στην παραίσθηση, στην ψευδαίσθηση, όταν η αυτονομία των αισθήσεων που ανταποκρίνεται στο παρόν συνοψίζει την ελάχιστη καταγωγή; Και πώς επιλέγουμε ανάμεσα στις ασυμφωνίες;

imag(in)e art as t/error

2009-04-02T22:49:00.011+03:00

Ό,τι πονάει

2009-03-29T15:31:00.003+03:00

διασφαλίζει την αυθεντικότητα που αντικαθιστά την εξουσία της εγγύησης

I kiss the name that you sign

2009-03-24T14:32:00.008+02:00

Love letters straight from your heart
Keep us so near while apart
I`m not alone in the night
When I can have all the love you write
I memorize every line
And I kiss the name that you sign
And, darling, then I read again right from the start
Love letters straight from your heart

κάποτε είπαν ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από το κείμενο

gunmen (and authenticity fascism)

2009-03-12T20:42:00.010+02:00

It is the flesh that restores the mind
As Jarman once quoted: Augustine of Hippo murdered his way to sainthood spouting on about the sins located in his genitals.

So little did he (the Saint) know…
αφή μήτηρ πάσης αηδίας για τους ελεύθερους σκοπευτές

myspace shopping list

2009-03-01T15:30:00.004+02:00

Words and images behind bars
Patrolled by avatar chatter and a how much
Of love can fit into a halo-kiss
The moral wars of a whoring my-in-space

η επανάσταση

2009-02-26T22:16:00.010+02:00

μήπως η επαναστατική στιγμή είναι η κατ' εξαίρεση απόφαση, η οποία αν και δεν είναι ιστορικο-χρονικό συνεχές, παίρνοντας στοιχεία ενός προηγούμενου "νόμου" τα επεκτείνει και τα ριζοσπαστικοποιεί;

η οικονομία

2009-02-04T20:13:00.011+02:00

Η βία πολεμά την απόφαση που αλλάζει τις συνθήκες.
Οι βίαιες αποφάσεις που αλλάζουν τις συνθήκες ακυρώνουν τη θεσμισμένη βία.
Η βία ενάντια στη βία ανακυκλώνει την οικονομία της. Και οι δύο μορφές λειτουργούν μέσα από τη βεβαιότητά τους μέχρι να αφανιστούν από τη βία του τυχαίου.

το τυχαίο πώς αποφασίζει;

The monopoly of excess

2009-02-03T13:48:00.007+02:00

Grand gaze a metanarrative
On elements of the real
in orientation of no centre
I focus again
Re-public senses
Re-pubic menses
Divine violence controls the mythic
Die before the power of the unresolved
Love the tendencies of want
Brought to the noose
Any possibility of an example
Awakes
The ghost that squats in my guts
Hawking my vultures
Episodes of what we think between our watching eyes
Come, supper is ready
for the satisfaction
Of Vanity
Sanity
Banality
And yet the impossible lives
In how one loves you

the forever people

2009-01-17T18:54:00.005+02:00

the forever people have new names
1. Marx Buddha
2. Frank Zappa Sisiphus
3. Hitler Darwin Cleopatra
4. Freud Procrustes
5. Casanova Jesus Lacan
6. Beowulf Helen of Troy Sophocles
7. Botticelli Machiavelli Lao Tzu
8. Joan of Arc Brecht Beethoven
9. Caesar Shakespeare Guttemberg

ill-finitude cannot recover

2009 (sukia: dream machine)

2008-12-30T17:22:00.004+02:00

2009: may the juice of time dribble from mouth to mouth

lover's spit

2008-12-29T17:34:00.003+02:00

All these people drinking lover's spit
They sit around and clean their face with it
And they listen to teeth to learn how to quit
tied to a night they never met

xmass poem

2008-12-27T23:02:00.004+02:00

God I had to forgive you many times
To be accepted

Year after year
Flesh after flesh
You kept them sane
By never saying who you are
Emotion named
Desire tamed
The fat worms of communication bleeding confession

Phoenix

2008-12-22T12:11:00.019+02:00

http://www.boston.com/bigpicture/2008/12/2008_greek_riots.html
apo http://www.hearsaying.com

Santa?

2008-12-22T11:43:00.003+02:00

δημοκρατία

2008-12-10T09:24:00.012+02:00

ας είναι έντιμο το παιχνίδι του αφέντη-δούλου όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό

παιδί-Αλέξανδρος

2008-12-08T11:15:00.008+02:00

πένθος
το αθώο πρόσωπο δεν επιστρέφεται
ούτε η διαφορά που εξοντώνει ο θάνατος

the living dead boys

2008-11-25T21:47:00.006+02:00

I lied to you truth because you never were there

Αl-Badaliya (Arabic for substitution)

2008-11-19T01:40:00.005+02:00

για κάθε επέτειο του νόμου

intercourse engineering

2008-11-12T16:14:00.007+02:00

Symbols name in unexpected time
The hope of human dynamics to a degree
A subtotal of always in wasteland

Evolution of natural violence and
Native history
determine
Until
The communist manifesto
Runs the first specter
And
The workers of intercourse engineering
Become a chapter
The capital
And another
Beyond the pleasure principle

St. Sebastiane

2008-11-09T23:14:00.008+02:00

ορισμοί: ενοχή

2008-11-06T16:35:00.005+02:00

η ασυμφωνία ως προδοσία με ποινή

μάθημα ψυχικής οικονομίας

2008-10-24T21:40:00.007+03:00

αν η αφάνεια είναι φυσική, είναι και η μνήμη;

burn after reading (Coen Bros)

2008-10-22T12:15:00.007+03:00

μετά την ταινία λέω ότι βλάκας είναι ο νάρκισσος που κοιτάζει την αντανάκλαση της ανασφάλειας του και την ερωτεύεται σαν την πιο όμορφη αδυναμία στον κόσμο.

Ποιόπιττα

2008-10-22T11:44:00.006+03:00

από τα πιο δύσκολα και χρονοβόρα πράγματα είναι η ανανέωση της ποιότητας σε τακτική βάση. όπου ποιότητα βάλε να ξεπερνάς ό,τι καταλαβαίνεις ως μεμονωμένο στοιχείο ενός επιλεκτικού ακόμα.

my great-grandparents, no joke!

2008-10-10T23:58:00.008+03:00

just wanted to thank them for their inspiration to have grandma before she had dad and he me and I this.

things as they are

2008-10-01T09:31:00.003+03:00

the blue guitar by wallace stevens

They said, ‘You have a blue guitar,
You cannot play things as they are.’

The man replied, ‘Things as they are
Are changed upon the blue guitar.’

And they said then, ‘But play, you must,
A tune beyond us, yet ourselves,
A tune upon the blue guitar
Of things exactly as they are.’

ορισμοί: αγάπη

2008-09-25T22:50:00.008+03:00

αγαπάμε μέσα από την περατότητα την περατότητα, δηλαδή την θνησιμότητα, προσωπική και ξένη. ο άλλος που δεν υπήρχε πάντα, που δε θα υπάρχει πάντα, που δε θα υπάρχουμε κι εμείς. αβέβαιη η εμπειρία, η αγάπη για αυτό που παύει...

destroy mythic violence

2008-09-24T14:32:00.002+03:00

warring poets ii

2008-09-17T09:19:00.004+03:00

μητέρα; (mother?)

2008-09-10T10:25:00.004+03:00

if freedom is always already heteronomous but not anonymous, what happens to it on the net?

in these light times

2008-09-07T19:49:00.003+03:00

In the dark times
Will there also be singing?
Yes, there will be singing
About the dark times
(Bertolt Brecht)

gifts and offers

2008-09-03T13:57:00.003+03:00

offers have so much potential to offer

spitten image

2008-09-01T15:44:00.001+03:00

solo minorities

2008-08-22T19:25:00.003+03:00

we were always too early for our ends
falling for the choices of headmen and headwomen
as babies fall in love with the first talking human
that nurses them to childhood
we must have loved them
otherwise these arbitrary sounds would not be raping our understanding
and now we are asked to accept our solo minorities
locked as they are against the past

extra-

2008-08-18T19:15:00.002+03:00

only the ordinary can be the arrogant since the extraordinary cannot be proved

queen of solitude

2008-08-06T03:39:00.002+03:00

imperialism

2008-08-06T03:27:00.009+03:00

[ratatat remix] knife: we share our mother's health

the ethical are those who can afford to be such

2008-07-25T16:13:00.004+03:00

WHO ARE YOU?

breaking the waves

2008-07-23T19:02:00.003+03:00

trespassing

2008-06-26T19:49:00.005+03:00

απορίας χαμόγελο

2008-06-20T10:09:00.001+03:00

αναρωτιέμαι πώς ακόμα και οι κατεστραμμένοι στο κέντρο ανήκουν σε ομάδα
και ποια είναι η ιδιότητα που δε σ’ αφήνει ν’ ανήκεις πουθενά
όμορφη η σάρκα που χαλούν χωρίς να ξέρουν
είναι παράξενο που έχω χαμόγελο στα χείλη
χωρίς να μού συμβαίνει απολύτως κάτι πουθενά

technicity

2008-06-18T23:43:00.005+03:00

παρακολουθώ ξανά τον ανδαλουσιανό σκύλο
παρότι ξεπερασμένος
και λέω ότι ο άνθρωπος είναι διαχρονικός
όταν μάθει να κόβει το χρόνο με τέχνη που δεν κόβει τον ίδιο
απ’ τη ζωή

repeated quest for patience to listeners

2008-06-13T23:46:00.006+03:00

Xiu Xiu - Pox
You look so ready to kill me
with your bosses saw
Mendocino, Siskiyou, Klamath, Shasta
a wasp will find its way into your
pointless life
its stinger will sting you away
this where I live
dripping and marked from your paint
Jesus is wondering if even He can love you
oh this is where I live
a pox upon your house
will you turn me to money?
will I shat my poison egg in your mouth?
signed with my conifer blood
this plastic coffin always in the shade of
your sickening daughters and
your idiotic hobbling wife
this is where I live
community college is waiting for them

in aramaic

2008-06-12T13:23:00.002+03:00